Categorieën
Familie In gesprek Opgelucht Teksten

In gesprek met…

De zon scheen laag, en omdat ik reed deed ik het zonneklepje in de auto omlaag en keek voor me uit. Zij deed het zelfde. De vragen brandden op mijn lippen, maar steeds durfde ik ze niet te stellen. Of was er geen gelegenheid. Of geen tijd. Ik had altijd haast en was altijd met mezelf en mijn mobiel bezig. Om de tijd te doden en niet confrontaties aan te gaan en wonden van vroeger open te krabben.

Mijn tante was overgevlogen uit Marokko. Samen met haar man zijn ze hun dochter gaan bezoeken die in België woont. En ook mijn ouders werden verblijd met een bezoek van een klein weekje. Omdat ik haar al langer dan tien jaar niet meer heb gezien, ben ik even op bezoek gegaan.
Zolang het over anderen ging, was er een gesprek en soms zelfs een discussie. Ik kom in het Marokkaans nooit goed uit de verf, dus bleef ik soms haperend in een zin steken die vervolgens als sneeuw in de zon wegsmolt.
Het contact bleef oppervlakkig. Later begreep ik waarom iedereen vroeg naar bed ging. Ik
ben die Marokkaanse gezelligheid verleerd. Of eigenlijk, ik heb die gezelligheid nooit goed
gekend. En zocht naar hulpmiddelen om mee te doen.
Maar dat mislukte.

In de auto dacht ik na over het contact dat je kunt hebben met familieleden. Over het contact dat ik heb met mijn zussen. Zouden mijn moeder en haar zussen met elkaar kunnen praten over waar hun kinderen mee bezig zijn? Zou er een schaamte zijn? Of is de afstand behalve letterlijk, ook figuurlijk een gapend gat geworden door de jaren heen?
Speelt generatieverschil een rol? Mijn moeder is in Nederland blijven hangen in het Marokko van de jaren 80. Terwijl mijn tante redelijk de moderne tijd heeft mee kunnen maken.

Ik nam diep adem en zuchtte mijn vraag eruit: “Moeder, hoe is jouw contact met je zus? Waar hebben jullie het over? Bespreken jullie problemen met elkaar? Of verdrietige momenten?”
Ze bespraken niet echt veel. Er was wel humor. Mijn moeder begreep de Marokkaanse humor als geen ander. Dat verleer je niet, en tegelijkertijd is het moeilijk aan te leren als je het niet kent. “Waarom zou ik het over verdrietige zaken moeten hebben, terwijl je juist een aangename tijd wilt bezorgen. En nee, we praten niet over onze kinderen. Wel als we ergens trots op zijn. Maar ik ga niet vertellen wat jij ‘uitspookt’ of conflicten die ik heb met één van je zussen.”
Op de vraag waarom, bleek het antwoord logischer te zijn dan het lijkt. Je deelt geen ellendige persoonlijke dingen met iemand die te ver weg zit. Je deelt ze zelfs niet met mensen die dichtbij zijn. Want dat is ‘hashoema’!

Op dat moment realiseerde me dat mijn moeder inderdaad nooit dingen besprak met anderen. Wat lijkt mij dat ellendig eenzaam. Nooit je hart kunnen uitstorten bij een vriendin. Nooit een probleem waar je tegenaan loopt kunnen bespreken met een iemand die hetzelfde meemaakt of heeft meegemaakt. Sowieso niet geloven in vriendschappen.

Ik heb daar de nodige klappen van meegekregen. Ik heb het mezelf later, met vallen en opstaan, moeten aanleren. Vriendschappen opbouwen, iemand hebben waar je op terug kunt vallen. En nog steeds zit er een diep ingeworteld gevoel van eenzaamheid. Het niet dúrven of kúnnen terugvallen op iemand die je vertrouwt. Of nog dieper.. wie vertrouw ik eigenlijk. Heb ik wel vrienden die ik midden in de nacht kan bellen? Ik werd overspoeld met een onbestemd gevoel. De basis die toch, hoe je er ook tegen vecht, aan je blijft knagen. De basis, die gelegd is door mijn moeder.
Hoe meer ik haar bevraag, ondanks de pijn en conflictvorming, hoe meer ik haar begrijp en zie. Vroeger werden vriendinnen me verboden. Omdat je ze toch weer verliest, ze geen goede invloed op je hebben en misschien wel een bedreiging vormden. En vast nog meer onverklaarbare redenen.

Ik keek, terwijl ik afwezig de afslag miste, voor me uit. En vanuit mijn ooghoeken zag ik mijn moeder verbaasd naar mij kijken.

Zoveel vragen die nog op m’n lippen branden..

 

Categorieën
Gedichten NightPoet Teksten

Night poet: Lief neefje

Waarde leven

Jij die komt,
Soms te vroeg gaat.

Hoop!
Het verzacht,
Enig verdriet..
In de nacht.
Categorieën
Gedichten NightPoet Teksten

Night poet: Bodem

Dan denk je te weten
Hoe de bodem
Onder je voeten voelt.

Terwijl
Juist die bodem
Het gemis is.

Categorieën
Gedichten NightPoet Teksten

Night poet: De anderen

Jij bent voor mij
Wat anderen zijn
Voor zichzelf

Zij zijn voor
Mijn geluk
Maar tegen liefde
Zoals ik wil
Dat jij voor me bent.

Categorieën
Gedichten NightPoet Teksten

Night poet: Stil

Stil.
Doffe knal
Diep in mij.
En ik lag..
In stukjes.

In zijn armen.
Mezelf bijeenrapend.
Stil

Categorieën
Gedichten NightPoet Teksten

Night poet: Ver

Ik ruik naar hem.
Hij is bij me.
Al is dat niet fysiek.

Liefde.
Immens ver
en zo dichtbij.

Categorieën
Teksten

Ik mis iets, in mijn bodem!

(Dit stuk verscheen eerder op Frontaal Naakt)

Soms kom je mensen tegen die je boeien, die je verrassen en je raken. En soms zou je het liefst zo hard mogelijk willen wegrennen. Nu gebeurt dat niet snel, maar laatst overkwam mij dat.

Op een beurs raakte ik in gesprek met een man. Op het eerste gezicht een aardige man. Maar goed, ik heb geleerd niet meer op eerste gezichten af te gaan. Want als de masker af is, weet je nooit wat je tegen zult komen. Na wat grapjes vroeg de man me waar ik vandaan kwam.
Vaak voel ik waar zo’n gesprek naartoe gaat en om het te redden, geef er een draai de andere richting op. Deze keer was er weinig ontkomen aan. De man leek geïnteresseerd in mijn achtergrond. Overgeïnteresseerd!

Ik antwoordde naïef en beleefd dat ik in Lelystad woon. “Oh u bedoelt mijn geboorteplaats?! Dat is Sassenheim.” Ik glimlachte en zag aan zijn gezicht dat het
niet de juiste antwoord was. “Ja, ok, maar je achtergrond is niet Nederlands toch?”
probeerde hij.
“Wat bedoelt u met ‘mijn achtergrond?”
“Waar komen je ouders vandaan? Ik durf te wedden dat zij niet van Nederland zijn.”
“Ohhh, mijn ouders”, zei ik zogenaamd nietsvermoedend. “Die komen uit Marokko.”

In zijn ogen zag ik intense opluchting. Hij kon het niet uitstaan dat hij me niet snel genoeg in een hokje geplaatst kreeg. Zijn lichaamstaal sprak boekdelen, alsof hij wilde zeggen “Ik begon al te twijfelen, maar ik ben niet toch niet gek!”

Dit waren momenten waar ik voor vreesde. Als iemand dolgraag, kosten wat kost, mijn afkomst wil weten, voorspelt het doorgaans weinig goeds. Quasi geïnteresseerd vroeg hij door met een groen sausje. “Hoe komt het toch jullie Marokkanen vaak zo crimineel zijn? Ik bedoel, voornamelijk de jongens hoor. De meiden doen het best goed. Kijk, ik kom uit Schiedam, en daar moest je echt niet na 20u de straat op, want dan werd je zeker beroofd. Nee, ik ben zelf nooit beroofd.”
Ik probeerde de vriendelijke mentaal uitgedaagde man met inmiddels kwijldraden langs zijn kin te onderbreken. “Meneer, wat vervelend dat u zich zo bang voelt. Lijkt me echt een vreselijk gevoel om continue in angst te leven. Helaas moet ik u bekennen dat elke groep rotte appels heeft.” Dooddoeners FTW, dacht ik in mijn sarcasme. Aan de andere kant, wat valt er nog te discussiëren met deze man?

De vriendelijke man vervolgde: “Kijk, wij hier in Nederland, vinden het soms lastig te begrijpen waarom jullie Marokkanen zo crimineel zijn. Waar ligt dat toch aan?”
Hij keek me verwachtingsvol aan, intens hopend op mijn verlossende antwoord. Ik had hem van alles kunnen uitleggen, over het niet (volledig) kloppen van zijn stelling, over de opvoeding, over CBS-onderzoeken, enz. Ik besloot wijs mijn mond te houden en mijn schouders op te halen.

Godzijdank had de man zelf een briljante verklaring: “Ik heb me laten vertellen. En volgens mij kan het ook niet anders. Namelijk dat… (even was hij stil, met een intelligente vinger op zijn kin) … dat er in de Marokkaanse bodem aan bepaalde grondstoffen ontbreekt. Daarom zijn Marokkanen zo crimineel!!”
Hij keek me aan met een voor mij onbekende grootsheid, alsof hij zelf in de Marokkaanse bodems was gaan graven, op zoek naar hetgeen ontbreekt in de Marokkaanse bodem.

Mijn verbazing onderdrukkend en kijkend op mijn horloge die ik niet om had, vertelde ik hem haastig dat ik ontzettend moest rennen. Want stel je voor dat zelfs mijn Marokkaanse te-laat-kom-praktijken ook toegedicht zouden worden aan het gebrek in mijn bodem.

woestijn-marokko

Categorieën
Gedichten Opgelucht Seks Teksten

Verhit

Prachtige ogen prikken dwars door me heen

Categorieën
Teksten Werkzoekend

Je contract wordt niet verlengd

Nadat weer een hoop klanten de winkel uitliepen, bedacht ik me dat mijn contract over dik 6 weken zou aflopen..

Een van de dingen waardoor m’n contract verlengd zou kunnen worden, zou zijn dat ik mijn werk goed doe en klantgericht ben. Bovendien haalde ik met mijn team de targets.
En een van de redenen waardoor mn contract niet verlengd zou worden is, crisis. Er is onlangs een filiaal in Almere gesloten, dat maakt mij overbodig.

“Hallo, met Fadwa. Bel ik je gelegen?” zei ik tegen de regiomanager. “Ik wilde graag weten of mijn contract, die over 6 weken afloopt, verlengd zou worden.”
“Nou Fadwa, ik weet dat nog niet, daar moet ik even goed naar kijken. Ik kom vrijdag langs.”

Dat was voor mij het signaal om me aan te melden bij werk.nl en te reageren op vacatures.

Solliciteren

Mijn vermoedens werden bevestigd, inderdaad het filiaal dat sloot. Máár… ik was wel zo goed, dat ik na 3 maanden, als ik nog niets had gevonden, weer opnieuw mocht komen solliciteren. Zolang je maar geen vast contract hoeft te geven, wat ik begrijp, maar wat in mijn situatie gewoon rot is.

Mijn plan was om iets voor mezelf te beginnen. UWV biedt 2 mogelijkheden aan.

  1. starten met een duwtje in de rug
    Bij het starten met een duwtje in de rug krijg je een startperiode van 6 weken. Uitkering loopt wel door, maar wordt verlaagd naar 49,7% van je laatst verdiende inkomen.
  2. starten op eigen gelegenheid
    Bij het starten op eigen gelegenheid moet je de uren die je in je bedrijf stopt, opgeven bij het UWV. Deze uren worden in vermindering gebracht. UWV vergelijkt de urenopgave met de uren die opgegeven worden bij de Belastingdienst.

Even kort samengevat, geen van beiden zouden voor mij een optie zijn. Ik heb wel een duwtje in de rug nodig, maar zou het met 49,7% nooit redden. Dit betekent dat ik toch maar besluit een ‘normale baan’ te nemen.

UWV

Ik heb (terwijl ik het antwoord al wist, toch) een mailtje naar UWV gestuurd met de vraag wat de mogelijkheden zijn wat betreft omscholingskosten:

Dit was mijn mail:

Betreft: Vergoeding omscholing

Hallo,

Ik ben jarenlang maatschappelijk werkster geweest. En de laatste 2 jaar heb ik ‘noodgedwongen’ gewerkt als verkoopmedewerker, omdat de banen in de hulpverlening heel schaars werden.
Ik zou heel graag iets anders willen doen, en me daarvoor willen omscholen. Maar ik vroeg me af wat de mogelijkheden, qua financien, zijn om me om te scholen, want ik ga het zelf niet kunnen betalen.

Ik zou ook graag een test willen doen om erachter te komen wat mij nu écht ligt. Ik ben inmiddels alweer 3jaar uit de hulpverlening. De kans op een baan in die sector acht ik zeer gering. Iedereen vraagt overal om zoveel aaneensluitend ervaring.

Daarnaast krijg ik steeds afwijzing na afwijzing op dit moment en ik wil en MOET werken. Maar ik wil ook graag werk doen waarbij ik mijn kinderen als alleenstaande kan blijven voeden en verzorgen, en mn huis kan behouden.

Wat kunnen jullie mij aanbieden?

Dit was het antwoord:

RE: Vergoeding omscholing

bericht

Geachte mevrouw Kartoubi,

Ik ga u vermoedelijk een teleurstellend antwoord geven, want ik zie dat uw verwachtingen niet aansluiten op hetgeen wij u kunnen bieden.

Wij hebben al een aantal jaren door de bezuinigingen helaas geen geld meer voor reintegratie/scholing. Dus hier kunnen wij u niet mee helpen. Zou u desondanks toch scholing willen doen naast uw uitkering?, dan moet u hier van te voren wel toestemming voor vragen aan ons.

Ook aan uw verzoek tot het doen van een test kunnen wij u niet verder helpen. Wel kunt u op de site www.werk.nl testjes doen en informatie vinden wat u kan helpen bij het oriënteren op uw mogelijkheden. Onder andere de competentie-atlas kan u daar bij helpen.

Zoeken naar een balans tussen uw thuissituatie en een passende baan is ook iets waar u zelf mee aan de slag moet. Mogelijk kunt u op internet goede tips en/of ervaringsverhalen vinden.

Desondanks wens ik u veel succes met het solliciteren. Vast een goed weekend.

Met vriendelijke groet,
UWV Werkbedrijf

Ik moet nu op zoek gaan naar mogelijkheden en herontdekken wat me echt ligt en waar ik goed in ben.
In deze blog hou ik bij: mijn sollicitaties, afwijzingen, gedachte, onzekerheden, krachten enz…

Categorieën
Opgelucht Teksten Voordrachten

spoken word: “Zwarte Bladzijde”

Naar aanleiding van de tentoonstelling “Manumission” van Shehera Grot is er door haar, in samenwerking met Derek Otte, een spoken word “Zwarte Bladzijde” georganiseerd.

De tentoonstelling van Shehera gaat over ‘150 jaar afschaffing van de slavernij; Beeldende kunst, zonder woorden!’ en is tot 1 september te zien in Rotterdam bij Roodkapje (adres: Teilingerstraat 128).