Categorieën
Opgelucht

Twijfel?

Menig vrouw zal het wel herkennen. Het dubbele gevoel van Yes en Shit tegelijk! De eeuwige twijfel, onzekerheid en ontevredenheid over eigen lichaam.

Dat had ik dus vanochtend toen ik op de weegschaal stond. In totaal 5kg afgevallen sinds m´n laatste blogje hier. Het eerste wat door me heenging was YES! Maar dat gevoel sloeg al meteen om in SHIT!

In jaren ben ik niet afgevallen tijdens Ramadan, terwijl dat misschien wel altijd m´n verwachting was. Voordat de vastenmaand begon, had ik me voorgenomen, weer of geen weer, honger of geen honger, ik zal gaan lopen. Alleen heb ik niet overzien hoeveel het voorbereiden vh avondmaal aan tijd in beslag nam. Dus moest ik m´n programma omgooien. Dit betekent dat ik heb besloten niet meer te lopen tijdens Ramadan. Dus had ik me voorbereid had op het aankomen in gewicht.. maar dit bleef uit.

Nu is het bij gelukkig niet zo ernstig gesteld, dat ik kosten wat kost, moet afvallen. Of dat m’n onzekerheid m’n leven dusdanig beinvloed. Of dat ik dagelijks kijk naar al die bewerkte modellenlichamen. Al moet ik wel bekennen dat toen ik niet meer in mt42 pastte, ik dat wel een tijdje heb ontkent. Kosten wat kost zou en moest ik erin passen. Dit heeft nogal eens geleid tot ademloze dagen. Maar helaas werkt het zo bij me.. ik schiet eerst een tijd lang in de ontkenningsfase, voordat ik de situatie kan en wil omarmen. Wat inmiddels allang is gebeurd. Ik ben van mening dat je én volslank én ontzettend mooi en sexy kan zijn. Als je maar de juiste kleding combineert.

Yes voelde ik dus omdat ik weer wat kwijt was. Ik heb geen haast bij het afvallen, wil het alleen graag om wat fitter te zijn voor de meiden. Maar goed, het moet de tijd krijgen, en ik moet m´n doel voor ogen houden, namelijk de Nijmegen4Daagse! Motivatie is daarom noodzakelijk.

Het Shitgevoel wat ik daarna kreeg, had vooral te maken met m´n eetpatroon van de laatste dagen. Ik had genoeg aan een kom soep en in de ochtend dronk water, dus van gezond afvallen kan je niet spreken. But let´s say.. je moet érgens starten, toch?!

Categorieën
Opgelucht

Een kwart minder!

Kon het maar!

Eigenlijk ben ik erg slank geboren. En ook zo gebleven tot m’n 18jr. Met m’n magere lijf, lag ik dan te bakken op de Marokkaanse stranden. Al m’n tantes en nichtjes jaloers, omdat ik kon eten wat ik wilde… ik bleef zo dun als die tafelpoot van m’n oma.

Eigenlijk begon ik pas aan te komen toen ik m’n man leerde kennen. Dit ging heel geleidelijk, het begon bij de twix, toentertijd Raiders (oldskool). Uit eten, eten bij ouders enz. De Surinaamse cultuur staat o.a. bekend om al het lekkers en wat ik even ontzettend blij dat m’n schoonvader de beste kok is die ik kende. Ondertussen vlogen de kilo’s eraan… maar niet dramatisch.

Toen ik op de 70kg, was ik het zat en greep in. Dag en nacht zat ik op de sportschool. Ik was zo verslaafd aan m’n hometrainer, steps en crosstrainer dat ik tot vechtens toe van alles deed om erop te kunnen. Die periode was ik nog slanker dan toen ik trouwde. M’n trouwpak (ik wilde geen jurk, was te standaard) was me te groot. Toen gebeurde er iets drastisch in m’n leven waardoor ik het niet meer kon opbrengen om te sporten. Sinds die tijd is de stekker eruit gegaan.

Mijn eerste zwangerschap zorgde door pre-eclampsie voor niet goed werkende nieren, waardoor m’n lichaam al het vocht vasthield. Op gegeven moment kon ik per week wel 10kg bijschrijven. Maar goed, dat is weer een ander verhaal. Waar het op neerkomt is dat sindsdien m’n gewicht enorm is gaan pieken en maar weinig meer is gaan dalen.

M’n vriendin zei me laatst nog: “Amoorah, zou het niet iets psychisch zijn, dat je eet om iets weg te drukken”. In een altijd voortdurende ontkenningsfase (wetende dat m’n vriendin ergens de waarheid sprak, maar ook dat m’n chocoladeverslaving maar eens afgelopen moest zijn) heb ik gezegd niet meer open te staan voor hulp van psychologen en psychiaters. Ik hou van m’n lichaam, al ben ik volslank, vind ik mezelf mooi! Maar ik weet dat ik dit gewicht niet langer moet vasthouden. Dit is gewoon iets wat tijd nodig heeft. Na regen komt zonneschijn!

Terwijl de wandelaars tijdens de Nijmegen 4daagse lachend als een boer met kiespijn naar de camera’s zwaaiden, kreeg ik plots zo’n enorme zin om daar te zijn. En áls ik ergens enthousiast over ben, dan ga ik er ook écht voor. Sinds die tijd wandel ik 3 a 4x per week, krijgt m’n tong worteltjes ipv chocola te verwerken, zuip ik mezelf klem door water en sta ik dagelijks op de weegschaal.

Ik heb me dan ook vol trots voorgenomen om m’n afslanktraject te delen met ieder die het wil weten. Vanochtend gaf m’n weegschaal aan dat ik deze week 3kg lichter ben. YES!!! Ik zal elk weekend een kort verslagje doen van het aantal verloren kilogrammen.

Uiteindelijk is m’n voorlopige doel een kwart van m’n gewicht nu eraf te krijgen.

Categorieën
Opgelucht

Big Lips van Dada

kissieIk ben zo blij en trots op m´n tutzusjes. Het zijn echt een tuttenbellen van hier tot ginder. Dan weer een nieuw gezichtscreme van Clinic. Of zoals vandaag: “Hey Amoorah, heb je H2O weleens geprobeerd? Het is heerlijk, wordt meteen opgenomen door je huid bla bla bla”
Ik als dertiger laat m’n zusjes lekker genieten van hun jonge huid en besluit voorlopig te blijven bij de producten en vooral oogcreme van l’Oreal.
Opeens ging, zoals het vaker gaat in onze gesprekken, het over mascara en lipgloss. Ik liet zien welke kleur en merk ik gebruik. Alle make-up etuis meteen op tafel en er werd weer wat gerommeld met glossjes en glittertjes, spiegeltje erbij en de meiden zijn weer aan het tutten. M’n zusje A. pakte een kleurtje lipgloss en smeerde zonder spiegel haar lippen onder, daarna het doorzichtige spul erop en mevrouw was weer helemaal mooi.
Tot ze erachter kwam dat ze het kleurtje niet meer van haar lippen afkreeg. Van m’n zwager kreeg ze zelfs chloor aangeboden, en daar stond ze dan in de douche voor de spiegel te poetsen. Ik vond het geheel nogal humoristisch en moest denken aan het woordje “Shlaqem Dada”.
M’n moeder noemde me vroeger zo, soort troetelwoordje, omdat ik nogal dikke lippen had, voor Marokkaans doen. Eigenlijk heb ik nooit geweten waarom ze me Shlaqem Dada noemde, en vond het toentertijd ook best beledigend. Voor mij stond dat woord gelijk aan ZuluLips. En zag dan angstaanjagend grote lippen voor me.
Vandaag zei ik het tegen mn vechtende zusje, nog steeds stond ze met allerlei zepen en cremes de lipgloss van haar lippen te schrobben. “Hey Shlaqem Dada, wil niet echt lukken he? Dacht je dan dat ik geen goede kwaliteit lipgloss zou hebben?”Zei ik met een grote grijns. Ze kon er gelukkig om lachen.
Ik begon me toch af te vragen wie nou die mevrouw Dada was. “Mama, wie is Dada?”
“Dada was een geweldige vrouw” begon m’n moeder, “de opa van jouw oma (m’n lievelingsomaatje die er helaas niet meer is) had in Fes een vrouw gekocht. Die vrouw heette Dada. Het was een hele donkere vrouw met van die strepen op haar wangen, zoals vroeger gewoonlijk was bij slaven. Je overovergrootopa heeft met het kopen van die vrouw haar haar vrijheid teruggegeven. Ze was dus geen slavin meer. Ze kreeg haar eigen kamer, met haar eigen spullen. Overovergrootopa zorgde er zelfs voor dat ze trouwde, en haar kleinkleinkleinzoon heeft nu een hele goede baan in Marokko.”
Het klonk bijna als een sprookje. Een meisje die vrijgekocht werd, en werd gehuwd en ze leefde nog lang en gelukkig. Ik stelde me die tijd voor, vast ergens midden 19e eeuw even snel teruggerekend. Het meisje dat meegenomen werd door handelaren, eerder verkocht aan iemand die haar voor allerlei doeleinden heeft gebruikt. Huishouden, zwaar werk op het land, water sjouwen, enz. Toen die persoon Dada zat was, moest ze weer de markt op en werd ze gekocht door m’n familie, die haar goed heeft verzorgd. Ze heeft voor de kinderen én de kleinkinderen gezorgd toen de ouders begonnen te sterven. M’n moeder herinnerde haar zich nog.
Dada heeft bij mij bewondering opgewekt. Ik zie een mooie sterke vrouw met ontzettend veel levensverdriet en levenservaring, zoals dat toentertijd ging. Een mooie donkere vrouw met geheven hoofd. Een mooie vrouw met mooie volle lippen.
En voor het eerst was ik écht blij dat ik Shlaqem Dada had!
Categorieën
Opgelucht

Supermama??

Na een lange dag trainen ben ik erg blij weer naar huis te mogen. Onderweg terug naar huis keek ik al op tegen weer een avond kinderen ophalen, eten geven, in bad, tandjes poetsen, in bed.
Meteen na dat gedacht te hebben, voel ik de schaamte alweer… ´foei Amoorah, wat een slechte mama ben je. Mis je je lieve meiden niet eens?´

Ik besluit op dat moment m´n hoofd te legen… Almere Buiten ga ik eraf en rijd binnendoor via de Oostvaardersplassen, 60km/h. Langzaamaan, even opladen voor een drukke avond. Bij m´n schoonouders aangekomen, krijg ik de allerliefste knuffels van m´n schatjes. Is dit mijn verdiende loon voor m´n stiekeme gedachte even niet te willen zorgen voor… ?
Ondertussen klimt de oudste op m´n schoot en vraagt met de liefste stemmetje of ik haar wil helpen. De jongste komt naast me staan en vertelt me hoe haar dag was, laat me haar mooie staartjes zien en wil me zoenen.

Onlangs las ik een stukje op internet over dé supermama. Het begon al met: ´de supermama is slank´… M´n idee van NIET een supermama zijn, werd bij de eerste zin al bevestigd. Vervolgens vertelt de schrijfster van dit stuk: ´….goed gekleed, altijd op en top verzorgd, altijd vrolijk, maken carrière, hebben een perfect gezin en een mooi ingericht huis. Ze schreeuwen nooit tegen hun kinderen, zetten ze niet voor de tv, hebben sowieso engelengeduld, koken biologisch, bakken taartjes en maken alle traktaties uiteraard zelf. Staan voor iedereen klaar, werken hard, zeuren nooit, managen het huis en de agenda, zijn lieve moeders, spannende echtgenotes, trouwe vriendinnen en loyale werknemers of hebben minimaal een eigen bedrijf. ´

Als het iets is waar ik niet aan wil, is het een supermama zijn. Zeg… ik ben ook maar een mens. De ene keer vrolijk, de andere keer strontsjagerijnig. De ene keer spreek ik mn kinderen op ooghoogte en leg ik ze geduldig uit. De andere keer schreeuw ik dat ik het spuugzat ben en dat ze hun grote mond even moeten houden. Kortom, genoeg zwaktes in mijn mamabeing. Vroeger, toen ik pas mama was, wilde ik alles perfect doen. Maar dát loslaten geeft zoveel adem, waardoor ik véél aardiger kan zijn naar mn kinderen en naar de rest van de mensheid. Het niet willen voldoen aan de hoge eisen die aan de supermama verbonden zijn, geeft zoveel ruimte, waardoor ik veel vrolijker ben, me beter kan inzetten in alles en meer. Ik ben gewoon goed genoeg.
Het wezen van een goed genoeg moeder, maakt mij een echte supermama.

Als ik m´n meiden zeg dat we naar huis gaan, biedt m´n schoonmoeder lief aan, dat ze ook wel mogen blijven logeren…… Ik twijfel geen moment, Supermama zijnde!!

(bron: http://www.femalefactor.nl/blogs/ben-jij-een-supermama)

Categorieën
Opgelucht

Jarig zijn

Vandaag is dan toch uiteindelijk m’n 32e verjaardag geworden.
“Vier je het? Wat heb je gekregen? Wat ga je doen met je verjaardag? enz” heb ik altijd met een NEE moeten beantwoorden. Vandaag zat ik heel erg te twijfelen. Waarom heb ik al die tijd m’n verjaardagen als onbelangrijk beschouwd?
Enerzijds vanuit een “angst” in het middelpunt te staan. Anderzijds vanuit een islamitische overtuiging dat je niet in het middelpunt mág staan. Verjaardagen zouden als een soort zelfverering gezien kunnen worden. Nog een reden was dat ik mezelf niet waard vond of belangrijk genoeg vond om even als jarige benoemd te worden.
Dus vertelde meestal pas een week of maand later aan vriendinnen dat ik alweer een jaartje ouder was. Alleen m’n familie was op de hoogte van m’n geheim. En m’n toenmalige collega’s wisten het via via.
Dit jaar is het eerste jaar dat ik erg twijfel wat ik ga doen. Zal ik vriendinnen uitnodigen op m’n verjaardagspartijtje, of ze weer uitnodigen om wat lekkers te komen eten onder het mom “Gezellig bij Amoorah langs”.
Na een behoorlijk deep down jaartje mag ik er van mezelf echt wel weer wezen. Ben ik trots als moeder, vrouw, vriendin en vooral trots met en op het werk wat ik mag doen. Niet alleen anderen zien m’n kwaliteiten, ik ook. En ik doe echt waar ik goed in ben. Maar dan ben ik opeens jarig!
Ineens word ik teruggegooid in een periode van onzekerheid. Het leuke hieraan is dat ik sterker ben dan ooit en er toch voor gekozen heb op m’n werk en op twitter bekend te maken dat ik jarig ben. Helemaal geen rekening houdende met het feit dat het gevolg van m’n gedrag is ,dat ik in de picture sta en aandacht krijg.

Pffff ben ik toch echt opgelucht dat zo’n dag ook wel weer snel voorbij is!

Categorieën
Opgelucht

mishandeling

hulpverlenersMijn eerste werkdagen zitten er alweer op. Ben er meteen in gedoken. In een gesprek met een cliënte op m’n werk werd ik geconfronteerd met dat ik nog niet snap wat maakt dat vrouwen hun leven lang verkeerde mannen tegenkomen en keer op keer een pak rammel krijgen. Continue op de vlucht zijn voor de man(nen) en zichzelf.
Tijd om nieuwe dingen te leren… ik hunker naar de psychologie van dit soort vrouwen.

Ik vraag me weleens af wat ik zou doen als mijn lief me ervan langs geeft. Mits dit niet samen afgesproken, kan hij een rechtse verwachten, of een trap op een hele gevoelige plekje krijgen. Het is wel stoer praten, maar ik heb het idee dat zoiets er wel in sluipt, en voor je het weet kun je er moeilijk tot niet meer uit.

Ik heb besloten een groep te starten. Op het internet. Een groep waarin we elkaar kunnen voorzien van informatie. En ik heb al een prachtige logo!