Categorieën
Opgelucht

Lief kleintje deel 2

Nu met vlagen… komt m’n kleintje voorbij waaien. Heel af en toe laat mijn gevoel het toe.

Het weggestopte verdriet mag eruit, maar ik ben er niet zo goed in.
Mijn jongste is via school aangemeld bij Boekenpret. Ze mag dan zelf een boek uitzoeken, die ik of haar vader mag voorlezen. De tweede keer was ik erbij. Ik observeerde hoe m’n meid uit haar klas kwam huppelen, niet zoals alle kinderen rondom te tafel liep te treuzelen. Ze liep naar de tafel, pakte een boek, gaf me een kus, en huppelde weer haar klas in.
Vanavond mocht ik het boekje voorlezen: “Bedje in de wolken” van Birgit Vandermeilen en Iris Boter. Het begon leuk, ik las spannend voor.. Joep zou een broertje of zusje krijgen, zijn moeders buik die steeds groter werd. Uiteindelijk werd zijn zusje te vroeg geboren.
Terwijl ik het boekje voorlas, stroomden er dikke tranen over mn wangen. Het zusje van Joep was heel ziek, ze zou het niet overleven.
Mijn meiden vonden het verhaal leuk en ik probeerde me te vermannen, corrigeerde mn piepstem en las verder. Ik moest door m’n tranen heen glimlachen om hun verbaasde gezichtjes toen ze me zagen snotteren. “Mama, het is maar verhaaltje” troostte m’n jongste me. En de oudste zei geruststellend “Het is niet echt hoor mam, niet huilen”
Het boek leek alle weggestopte gevoelens omhoog te halen, want het lukte me niet om te stoppen. “Mam, kijk, het meisje is al dood, nu hoef je niet meer verdrietig te zijn”… “Lieverds, jullie hebben gelijk, maar mam moest even aan Zinedine denken” … “Maar dit gaat toch niet over Zinedine?”
Ik heb ze tegen me aangedrukt, het verhaal met wat gepiep en tranen voortgezet.. maar ik heb me ook voorgenomen het verhaal nogmaals te lezen.. in alle stilte .. als ik alleen ben!
Categorieën
Opgelucht

Lief kleintje deel 1

Je was mijn eerste.. m’n aankomend gelukje.

Ik wist dat je een jongetje zou worden. Dat voelde ik. Ik had ook alleen een jongensnaam kunnen bedenken. In mijn hoofd was er geen ruimte voor een meisjesnaam.
Door de verloskundigen werd me steeds gevraagd of ik je goed kon voelen. Ik antwoordde dat dit wel het geval was. Eén keer per dag wist je me te verrassen met een geringe beweging. Ondanks dat ik me niet goed voelde, had ik geen idee wát ik dan precies zou moeten voelen.
Tot ik 31 oktober 2002 wakker werd om 4u. Ik maakte mijn lief wakker: “Ik voel m’n benen niet meer.” We belden naar de spoedeisende hulp, de achterwacht van het verloskundigenpraktijk.
Ze werkten er met z’n vieren. En net die nacht was de dame in dienst die me tijdens m’n zwangerschap naar huis stuurde met: “U moet zich niet aanstellen, alle zwangere vrouwen houden vocht vast. Drink goed, en veel. Eet vochtafdrijvende groenten, zoals komkommer en bleekselderie. Even je benen omhoog, dan komt het goed.”
Ik voelde me niet serieus genomen. Ik voelde toch zelf dat er iets niet klopte? Ze maakte het dan vriendelijk af met: “Begrijpt u me?”
Die ochtend kreeg ik die vrouw aan de lijn: “Sorry mevrouw, maar we hebben momenteel geen ruimte voor een afspraak. Je kunt na dit weekend even langskomen.” Ik hield voet bij stuk en drong aan diezelfde ochtend nog voor een afspraak. Uiteindelijk mocht ik langskomen om 11u.
Ze had speciaal voor mij ruimte gemaakt tijdens haar pauze. Ik voelde me eerder gefrustreerd dan vereerd. Opnieuw gaf ze me dezelfde tips en wilde ze me naar huis sturen. Ik weigerde dat. Woest als ik was riep ik dat ze mij moest testen, geen idee waarop, maar ze moest iets doen. Ik trok mn broek en liet haar m’n benen zien. Door het vele vocht dat m’n lichaam vasthield, was de voorkant van mn benen spierwit en opgezwollen. De achterkant daarentegen was paars van het weggedrukte bloed.
Uiteindelijk na mijn gedram gaf ze me een bekertje, ik mocht morgen urine inleveren. Ik ben daar ter plekke naar het toilet gegaan en niet lang daarna dwong ik haar mijn urine te controleren. Ze kwam erachter dat de eiwitgehalte in m’n urine hoger was dan toegestaan is, en ik krijg een verwijzing naar het ziekenhuis.
De daar dienstdoende gynaecoloog wachtte niet op uitslag, maar maande me direct mn kleding en babykleding te halen thuis. Ik moest plat. Hier had ik niet op gerekend, ik had de volgende dag een toets waar ik hard voor geleerd had. Maar dat mocht niet meer.
Weer aangekomen in het ziekenhuis met mijn kleding en die van de baby, werd ik direct naar een kamer geleid en mocht ik niet meer opstaan.
Donderdag en vrijdag verstreken, en de volgende ochtend kreeg ik de urine-uitslag binnen. Ik had 300x de toegestane hoeveelheid eiwit in mijn urine en bleek een zware vorm van pre-eclampsie (ook wel zwangerschapsvergiftiging genoemd) te hebben. Aan mijn bloeddruk konden de vroedvrouwen nooit iets zien. De normale bloeddruk bij een vrouw ligt gemiddeld op de 120/90. Later kwam ik erachter dat mijn normale bloeddruk rond de 90/65 lag. Als je volgens de normen van pre-eclampsie 15 erbij optelt, is er sprake van te hoge bloeddruk. De mijne bleek op dat moment 110/85. Dat was al veel te hoog.
Die zaterdagavond, zou m’n lief na het bezoekersuur vertrekken, dit was rond 20u. Ik vroeg de zuster of ik dat kleine stukje naar de lift even mee mocht lopen. Op dat moment voelde ik hevige steken in mijn buik. Ik stelde hem gerust en liep terug naar m’n bed. Toen de steken erger werden heb ik een zuster gealarmeerd. Na een warme douche kreeg ik een CTG-scan op m’n buik.
Hieruit bleek dat het hartje van mn kleintje onregelmatig klopte, heel snel, dan weer heel langzaam.. of was dat mijn hart? En dan hoorde je niets meer, om vervolgens weer het hartje heel snel te horen kloppen. Volgens de CTG had ik geen weeen, en bij het toucheren had ik geen bloedingen. De arts in opleiding belde de dienstdoende gynaecoloog en vertelde hem “dat het wel ging”!
Toen rond 23.30u nog geen verbetering was, is de gynaecoloog opnieuw gebeld. Zijn komst zorgde voor een wervelstorm, die ik me liever niet meer herinner. Ineens kreeg ik allerlei buisjes en naalden in mijn lichaam, het OK werd klaargemaakt en ik werd binnen een kwartier afgevoerd. Ik had m’n lichaam niet meer onder controle en kwam in een shocktoestand. Tijdens “m’n reis” naar de OK kon het me allemaal niets meer schelen. Ik voelde geen pijn meer, en was langzaam aan het wegzakken.
Vanaf 20u tot 00.00u had ik een placentaloslating, het bloed van de inwendige bloeding ging boven m’n baarmoeder zitten, in plaats van dat het eruit kwam. Volgens de gynaecoloog scheelde het een haartje of ik was er niet meer geweest.
Een paar uur later hoorde ik 2 mannen in de verte tegen elkaar fluisteren. Het geluid kwam steeds dichterbij. Ik was wakker, maar ook weer niet. Op dat moment wist ik dat mijn Kleintje niet meer was. Ik kon niets uitbrengen. M’n man die immens veel verdriet had, probeerde het me te vertellen en op dat moment bracht ik uit: “Allahu Akbar, God is groot.. Kleintje is op een betere plaats dan deze bedorven aarde.
Ik hield me groot voor m’n bezoekers .. was dankbaar voor wat er gebeurd was. Ik troostte iedereen om me heen, omdat iedereen meer verdriet voelde dan ik. Ik sloot me af, wilde, kon, durfde niets te voelen…
Categorieën
Opgelucht

Omdat m’n oma gelijk had..

En toen was het zover. De liefde van m’n leven was inmiddels een jaar moslim. Tijd voor mij om mezelf als voorbeeldige moslima te gedragen. De wilde haren moesten maar eens opgeborgen worden. We liepen richting het CS Den Haag en ik besloot het hem te vertellen: “Ik wil hoofddoek gaan dragen.” Hij beantwoordde wat ik zei met een kus.


Het was mijn keuze en ik was er trots op. Had argumenten genoeg om mn familie te overtuigen. Mn moeder volgde, daarna mn zusje. Zelfs mn tantes in Marokko gingen zich sluieren. M’n oma (in Marokko) was de enige die het niet zag zitten: “Haal die lap stof van je kop, troela!! Je bent nog veel te jong hiervoor.”


Ze had gelijk. Na 9 jaar kom ik daar achter. Mn omaatje heeft altijd gelijk. Zelfs als ze geen gelijk heeft, heeft ze gelijk! M’n lieve omaatje is inmiddels alweer 7 jaar geleden overleden.

Het is een intense worsteling. Nee.. niet omdat Wilders zo graag van de kopvod af wil. Voor hem hou ik hem juist op. Niet omdat een deel van de maatschappij verwacht. Die kan m’n rug op. Het is een innerlijk gevecht die diep in mij woelt. Een eenzame strijd die alleen ik kan voeren.


Een paar jaar geleden moest mn jongste zusje noodgedwongen uit huis. Het ging niet meer. Er was teveel onbegrip en ze had iets wat later PTSS bleek te zijn. Omdat het bij de opvang niet meer ging, was er geen mogelijkheid meer dan bij ons te komen. Dit heeft bij mij zoveel naar boven gebracht. Ze is in totaal driekwart jaar bij ons gebleven. De jaren erna waren met ups en diepe downs. Het afgelopen jaar besloot ik hier een einde aan te maken. Aan de ups en downs.


Ik kreeg een nieuwe baan in Leeuwarden. En het ging erg goed. Beter dan ooit. Maar ook dit was tijdelijk. Ik ging steeds meer inzien dat mijn interpretatie van religie me weinig vrijheden gaf. Vrijheden waar ik naar hunkerde. Ik wilde weg.. gaan en staan waar ik wilde.. ik wilde alleen reizen. Ik wilde uit.. eigenlijk alles doen wat ik als opstandig puber gemist had!


Steeds meer leerde en kon ik buiten m’n zelfopgelegde en mn referentiekaders denken. Het voelde enerzijds verademend, anderszijds verstikkend. Hoe kan ik dingen verantwoorden.. richting mn Allah, huwelijk, familie.. Ik was inmiddels wie ik ben.. een sterke vrouw met eigen mening.. niet omver te slaan.. kom niet aan m’n hoofddoek.. haast ontastbaar. Wilders kon zich een end rechtsrukken. Ik had er maling aan. Ik had maling aan veel. Sterker nog, ik heb nooit problemen of hinder ondervonden aan het dragen van m’n hoofddoek.


Toen ik in 2001 bij de Bijenkorf A’dam solliciteerde, werd ik aangenomen en was ik de eerste vrouw met hoofddoek die bleef (de 2 voor mij waren binnen een paar dagen weggepest). Die zich niet liet kleineren door klanten en collega’s. Men is me gaan respecteren en collega’s en m’n directe leidinggevende wilden niet dat ik wegging. Overal waar ik kwam, kwam er een vrouw binnen en geen hoofddoek. Zelfs in Friesland, waar ik bij gezinnen thuis kwam, lieten gezinnen me binnen, lieten ze toe tot hun diepste huiselijke kwesties.


Toch.. Toch wilde ik die wind door mn haren voelen. Toch wilde ik m’n wilde haren weer terug. M’n zelfonderdrukte wilde haren. Toch wilde ik met m’n meiden het zwembad in kunnen duiken. Ik wilde me niet druk hoeven te maken dat een buurman me hoofddoekloos in de achtertuin zou zien. Niet meer 24/7 rekening hoeven te houden met anderen die m’n haar zouden zien.


Stap voor stap is het losmaken begonnen. Eerst m’n eigen losmaken. En daar zit ik nog zwaar middenin.



Voor menig buitenstaander is dit een onbegrijpelijk proces. Wat ik weer snap. Het losmaken van het diepingewortelde angst voor bestraffing als je niet doet wat je Schepper van je verlangt. Alleen iemand die ook gelooft, zou het kunnen begrijpen, en zelfs dán zou diegeen mijn keuzes moeilijk begrijpen. Het maakt eigenlijk ook niet echt uit. Als IK er maar uitkom. Want … m’n omaatje had gelijk!


Ja.. ze had gelijk..

Categorieën
Opgelucht

Sinera en Laura

“Maham wat staat hier?” M’n lieve schrijflerende kleuter toonde me een blaadje waarop ze wat lettertjes had gekrabbeld. Ik lees het voor… Sinera, schatje! Ze vraagt het me nogmaals, maar deze keer met een wat verdrietigere toon. Opnieuw lees ik haar “Sinera” voor.


Ineens begint m’n meisje intens verdrietig te huilen. “Maar lieverd, waarom ben je zo verdrietig? Wat wil je dat mama leest?” Ze krijgt amper het woord over haar lippen… maar uiteindelijk zei ze zachtjes snikkend: “Zinedine”


Ze was zich op dat moment plots bewust geworden dat ze nog een broertje had. En vuurde allerlei vragen op me af. Waarom is Zinedine dood? Ik vind hem zo lief. Waarom wilde Allah dat? Hoe klein was Zinedine dan? Wordt Zinedine weer een keer wakker? … en hartverscheurend huilen …


Ik kon niet alle vragen beantwoorden, had en heb voor mezelf nog geen antwoorden. Maar ik kon haar wel troosten. Nam haar op mn schoot en troostte haar.. ze mocht verdrietig zijn!!


En daar ging de vragen weer. Is hij ouder dan mij? Net als de broer van Loïs (haar beste vriendinnetje)? Maar waarom heb ík dan geen oudere broer net Loïs? Komt hij weer terug? En ze ging nog een tijdje door..


Ik gunde m’n meisje haar verdriet, die ik zelf niet mocht voelen… maar heb geen idee of ik het goed gedaan had. Ze mocht huilen, wat ik zelf niet mocht. Mn meid mocht vragen.. ze mocht me kapotvragen. Al wist ik geen antwoord, ik kon haar alleen troosten en samen met haar de leegte van ons verloren zoontje en broer ervaren.


Sinera… Ze was bezig Zinedine te schrijven, tot ze bij de vierde letter overging op haar eigen naam. De h, laatste letter van haar naam had ze doorgekrast. Sinerah ….. Zinedine en Inshirah in 1!!! Het kwartje viel pas veel later bij mij.




Laura… de ontmoeting


M’n eerste ontmoeting met Laura was een bijzondere. We spraken af in de café van de bibliotheek. Het eerste wat me opviel was dat ze er in het veel mooier, jonger en levendiger uitzag dan op haar ava (@Lauratie). Inmiddels heeft ze een andere ava die iets dichter bij de echte Laura komt.


Ons gesprek was zo vertrouwd, mooi en diepgaand dat ik haar uitnodigde mee te komen naar huis. Ik moest mijn dochters van school ophalen en stelde haar voor mee te gaan. Bij voorbaat waarschuwde ik haar dat m’n dochters echte kat uit de boomkijkers zijn. Hier had ze volkomen begrip voor en stelde zelf voor om zich erg op de achtergrond te houden.


Onderweg naar huis gaven mn meiden Laura geen blijk van aandacht. Ik haar aan hen voorgesteld als m’n nieuwe vriendin, ze kwam mee naar huis. Af en toe keken ze even om, om vervolgens tegen mij verder te kletsen over hun schoolavonturen.


Na het eten, wilde mn oudste tekenen. Ze pakte papier en kleurtjes en vroeg me haar te helpen bij het tekenen van een ster. Dit probeerde al een paar dagen, maar het is er steeds niet van gekomen. Omdat ik aan het afwassen was, bood Laura aan een ster te tekenen.


Sindsdien zijn mn meiden helemaal weg van Laura. Inshirah zei me: “Mama, als Zinedine jarig is, wil ik een tekening voor hem maken, mag dat?” “Ja natuurlijk lieverd!!” “Maar mama, dan wil ik die samen met Laura maken, ok?” “Prima, meis”


Laura is inmiddels voor de tweede keer bij ons langsgeweest. Ik heb me verbaasd over de reactie van m’n meiden op haar, vooral die van Inshirah, die altijd (ondanks dat ze je kent) toch wat terughoudend is. Ze dook letterlijk in Laura’s armen.


Ik geniet ervan om het te zien.. alleen veel dingen bevat ik niet.. Zou er dan toch iets zijn tussen Laura en Sinera? Met de ster als hulpmiddel voor mij om het diep verdrongen verdriet toch te verwerken?

…..

Categorieën
Opgelucht

Ongeluk deel 1

Zo ontmoet je via twitter de leukste tweeps. Na een aantal ontmoetingen met verschillende twitteraars besloot ik deze dame ook te ontmoeten. We hadden al een afspraak gemaakt, maar het kwam er maar niet van tot die ene donderdag.

De meiden hadden vrij van school ivm een studiedag. Ik twijfelde of ik ze zou meenemen, maar gezien onze telefonische gesprekken, besloot ik ze naar de BSO te brengen. In de auto nog even een lippenstiftje en oogpotloodje erop gegooid en mn weg genomen richting Joure.
Nog voor de Ketelbrug gaven de matrixborden aan de snelheid te verminderen.. 90.. 70.. 50.. en ik was braaf, wat ik normaliter niet ben als ik op de snelweg ben, toegegeven. Maar met de Ketelbrug, waar inmiddels al een jaar overheen moest voor mn werk, weet je het nooit. Dus remde rustig af, maar twijfelde. Ik twijfelde omdat de lampjes niet gingen knipperen, wat volgens mij wel normaal is als de slagbomen naar beneden komen, maar besloot met 30km/h toch te stoppen.
Op dat moment voelde ik me ineens met een onvoorstelbare harde dreun naar voren schieten. Even wist ik het niet meer.. blackout!
Gedachtes die door mn hoofd gingen: Oh mijn god.. ik leef ik leef.. achteruitkijkspiegel.. huh.. achterruit ligt op de kinderstoeltjes.. huh .. ohh shit ik moet remmen.. hoe moest ik ook al weer remmen.. ik kom er niet bij.. stoel ver naar achter geklapt.. Gaspedaal, nee fuck.. koppeling… argh.. rem .. hard remmen ..
En ca. 70m verderop kwam ik hard tot stilstand. Ineens hoorde ik heel hard getoeter van de bus achter me. Ohhhhh shit, die brug gaat open. Ik werd volledig overgenomen door een paniekaanval die ik nooit eerder heb ervaren (terwijl ik dit typ trillen mn handen weer).
Ik gooide de deur open en probeerde eruit te kruipen. Maar dit lukte niet meteen, moest eerst mn gordel openmaken. Paniek dat die brug openging ontnam mn redelijk weldenkende brein!
Ik schoot uit de auto, en zoals alleen in een actiefilm kan gebeuren, rende ik naar de bus. Paniekerig roepend dat die brug niet openmoest, alles lag nog in mn auto! De chauffeuse die ook geschrokken was bevestigde dat de rode lampen niet zijn gaan branden, dat ze daarom dacht door te moeten rijden. Ze zei me ook dat me niet meer kon ontwijken, haar remweg was langer dan mijn snelle auto. Ze vroeg me hoe het met me ging.. ik kon niet goed meer antwoorden op dat moment.. alles leek langs me heen te gaan. Ben samen met een passagier uit de bus, mn auto naar achter gaan rijden.
De politie die inmiddels gearriveerd was, kwam me vragen hoe het met me ging. En dat ze de ambulance hebben ingeschakeld. Ik voelde me gespannen, had pijn maar kon het niet goed omschrijven. Het ambulance personeel ving me goed op.. huilend vertelde ik dat ik zo bang was van die brug af te donderen. En met een knipoog zei de broeder: “Ach dan hadden we je met onze ambulancebootje opgehaald” Voor het eerst kon ik lachen.
Categorieën
Opgelucht

Slachtoffer mensenhandel

Slachtoffer mensenhandel

AMSTERDAM – Jaarlijks worden in Nederland duizenden mensen slachtoffer van mensenhandel.

(bron: http://bit.ly/dnJ3TT)


Deze slachtoffers zijn kwetsbaar en vinden het vaak onveilig om aangifte te doen. Ze vermijden eerder contact met de politie. Neem het verhaal van X, die uiteindelijk wel de moed bij elkaar raapte om haar verhaal te doen bij de vreemdelingenpolitie.

X is op 15-jarige leeftijd samen met een vriend van haar overleden moeder vanuit Ethiopië naar Nederland gekomen. Eenmaal in Nederland blijkt die vriend geen goede bedoelingen te hebben. Hij wil dat zij met verschillende mannen naar bed gaat. Nadat X duidelijk maakt hier niet aan mee te willen werken, pakt hij haar paspoort en al haar persoonlijke bezittingen af. Daarna is hij verdwenen en X heeft hem nooit meer gezien.

Daar sta je dan, in een vreemd land zonder paspoort en illegaal zonder papieren. Zij vindt onderdak bij een kerk. Enige tijd later wordt X aangehouden door de politie en zij kan zich niet identificeren. Op het politiebureau vertelt X hoe zij hier is terechtgekomen. De vreemdelingenpolitie laat haar weer gaan en legt haar een meldplicht op. Wel adviseert zij X om goed na te denken over een mogelijke aangifte tegen de vriend van haar moeder.

In de periode daarna doet X tweemaal bij de politie haar verhaal over haar reis naar Nederland en de gebeurtenissen die daarop volgden. De politie stelt hiervan een rapportage op maar ziet onvoldoende aanknopingspunten in haar verhaal en maakt daarom geen officiële aangifte op. Zij wilde echter wél aangifte doen en dient een klacht in. Omdat zij er met de politie niet uitkomt, roept zij, via haar advocaat, mijn hulp in.

Ik vind het goed dat politie en justitie prioriteit geven aan het bestrijden van mensenhandel. Er is ook een speciale beschermingsregeling. Vermoedelijke slachtoffers van mensenhandel krijgen verblijfspapieren voor de periode dat zij meewerken aan de opsporing en vervolging van de van mensenhandel verdachte persoon. Bij de geringste aanwijzing dat er sprake is van mensenhandel dient de politie vermoedelijke slachtoffers te wijzen op de mogelijkheid tot het doen van aangifte. Ook hoort de politie in zo’n geval slachtoffers een bedenktijd van drie maanden te geven om te beslissen of zij aangifte willen doen.

In de zaak van X heeft de politie niet gehandeld volgens deze regeling. X heeft geen verblijfspapieren gekregen. Daardoor verbleef zij steeds illegaal in Nederland. Ook is zij daardoor een aantal voorzieningen misgelopen. Dit betreur ik. Zeker in deze situatie. De politie heeft X immers uitgenodigd om aangifte te doen. Dan is het raar om vervolgens geen proces-verbaal op te maken. Het komt niet overtuigend over dat de politie vindt dat er onvoldoende aanknopingspunten voor de vervolging van de dader zijn.

De vreemdelingenpolitie heeft mij inmiddels laten weten dat zij de regeling voor mensenhandel voortaan op de juiste manier toepast. Daar ben ik blij om, het gaat hier immers om kwetsbare vreemdelingen. En X heeft inmiddels een verblijfsvergunning gekregen.

Categorieën
Opgelucht


Categorieën
Opgelucht

Kleintje Lief

1e gedicht (3-nov-’02)

Een leeg nestje, doelloos in het water
Een leeg hart, doelloos in mijn lichaam
Geen gevoel van vreugde, liefde, een glimlach
Geen gevoel van woede, verdriet, een traan
Wat eerst vloed was, is nu eb
Laat het gevoel maar wegebben…

2e gedicht (3-nov-’09)

Ik ben je zeker niet vergeten kleintje lief
Je hebt zit verborgen heel diep in m’n hart
Na 7 jr wilde je me toch eraan herinneren lief
Nu er weer ruimte is, ik had het kunnen weten
Toch durf ik dat verdriet niet aan
Niet omdat ik niet wil
Maar ik kan de taal van verdriet niet verstaan


(M’n lieve Zinedine, heeft het 8,5mnd in m’n belly volgehouden)


Categorieën
Opgelucht

Taboe?

Gister ontving ik een smsje van een vriendin dat ik morgen van harte welkom was op de geboortefeest van haar kind!

Vandaag lag ik in mn huiskleding languit op de bank een dikke map te lezen. Tot ik me plots besefte dat ik voor vanavond nog een feestelijke uitnodiging had staan. Ben meteen naar boven gerend, en voor ik het wist had ik mezelf in feestelijke kleding gehesen. Met de auto was ik binnen 3 min. op de locatie.

Bij binnenkomst voelde ik weerstand. Eigenlijk verlangde ik erg naar m’n mannetje, bankje, dekentje, pantoffeltjes, huiskleertjes, snurkende meisjes. Van de 2 tafels koos ik de meest lege tafel waar maar 2 vrouwen zaten. Ik probeerde het mezelf gezellig te maken door zo af en toe iets te twitteren. Maar toen ik zag dat m’n twittervrienden het lieten afweten, moést ik wel iets met de dames aan tafel.

Langzaamaan druppelden de vrouwen binnen. Na een uur was mijn tafeltje bijna vol. Een aantal oudere dames, en een paar meiden van mijn leeftijd. Contactgestoord als ik op sommige momenten kan zijn, merkte ik op dat de dadels heerlijk sappig waren om me vervolgens junkerig te storten op m’n trouwe bijna overleden mobieltje.

Af en toe ving ik wat op van de gesprekken die de vrouwen onderling hadden. Maar ik voelde weinig behoefte om me erin te mengen. Tot tijdens het eten onze tafeloudste (ontzettend lieve vrouw) begon over hoe geweldig haar leven vroeger was. Ze hoefde zich nergens druk over te maken en nam genoegen met datgeen wat ze had. Ze had een goeie auto, een huis, lieve man en kinderen, veel kinderen. En ze konden elk jaar naar Marokko, waar ze van haar spaarcentjes weer mooie Marokkaanse jurken en goud kon kopen.
Ik voelde me haast een beetje aangesproken en probeerde met m’n halfgebrekkerige Marokkaans uit te leggen dat het niet zo is dat wij nu geen genoegen meer nemen met datgeen we hebben.

Met we bedoelde ik ‘onze generatie’ versus hun generatie. Af en toe keek ik naar mn evenoude buurvrouw die dan bevestigend knikte. Ik legde uit dat de maatschappij van nu maakt dat vrouwen bijna gedwongen worden om ook te werken. Onze generatie hecht volgens mij ook iets minder waarde aan Marokkaanse jurken en goud… nee willen graag leuke dingen doen, karten met je liefje, uit eten met vriendinnen, een filmpje pakken enz. Dingen waar onze ouders niet voor wilden of konden kiezen.

Onze tafeloudste vertelde over de gezelligheid van het elkaar wekelijks bezoeken. Elke week drukte van familie en vrienden. En verweet ons… jeugd van tegenwoordig, dat we altijd over 3 dingen klagen: We hebben geen tijd, we zijn erg moe en we hebben geen geld. Ik kon m’n glimlach niet onderdrukken want deze vrouw was wijs en sprak de waarheid.
In gedachte verzonken, dacht ik aan m’n lieve mama, die als ze me uitnodigde te horen kreeg dat ik geen tijd heb, of ik was erg moe… En de laatste keer heb ik gewoon eerlijk gezegd dat ik gewoon geen geld had om te komen.

Ik concentreerde me op het overheerlijke eten die de tafeloudste heeft gemaakt. Zij heeft tijdens de geboortefeesten van mijn dochters ook voor het eten gezorgd. Ik hoorde haar zeggen dat ze erg lui was en dacht bij mezelf: Nou, als zij zichzelf al lui noemt, hoe moet ik mezelf dan noemen?

De gesprekken werden steeds lachwekkender. Het ene verhaal volgde het andere op, en de vrouwen hadden enorme lol. Ik was nogal traag van begrip omdat het eten me te lekker smaakte om me op andere zaken te concentreren. Tot ik iets met behaard en erin gaan hoorde.

Ik stopte met eten en spitste m’n oren. De tafeloudste vertelde dat ze een keer bezoek kreeg van een vrouw en haar berberman die de Marokkaanse taal niet zo machtig was. En nog een stel. Ze waren gezellig aan het praten tot ze op een onderwerp kwamen waarbij de berberman tegen z’n vrouw zei: “Sinds wanneer heb je dat behaarde ding, ik kreeg hem er niet meer in. Je moet die haren weghalen” De echtgenoot van onze tafeloudste riep de man tot orde: “Hey man, wat zeg je nu allemaal!!” De rest moest vreselijk lachen… De arme ‘brievenbusberber’ wist niet hoe hij de brievenbusborstel in het Marokkaans moest noemen waardoor z’n uitspraken hilarisch werden.

Alle vrouwen aan tafel lagen stuk voor stuk in een scheur en de een na de ander deed er een schepje bovenop: “Was die man niet getrouwd? Heeft ie nooit een naakte vrouw gezien? Was z’n vrouw altijd onthaard?” De lol kon niet meer op, en ik…. ik zat op het puntje van m’n stoel, met de vork in m’n hand met m’n oren te klapperen.
Wat een geweldige openheid! Van onze eigen eerste generatie!

M’n avond kon niet meer stuk, het ene na het andere sappige verhaal werd aan tafel verteld.
Een andere oude dame, die de glazen serveerde hoorde ons praten en bleef staan om haar verhaal over de vreemdgangtaferelen in Marokko te vertellen. Ik bleef vragen stellen omdat ik gewoon niet begreep. Het gebeurde vroeger regelmatig dat de man tegen z’n vrouw zei dat ze ruimte moest maken. Dit betekende dat hij bezoek zou krijgen van een vriend. In het echt bleek dit een vrouw te zijn die zich heeft gekleed als man. De traditie wil dat toentertijd de vrouw niet in de ruimte mag komen waar de man zich met z’n vrienden bevind. Zo kon hij doen en laten wat hij wilde.
Omgekeerd deden vrouwen dit net zo hard. Lieten hun vriendin langskomen voor een gezellige avond. In feite dus een man met een niqaab en lange gewaden. Zo werd de vrouw een paar uur met rust gelaten!
M’n oren klapperden steeds harder.

Een ander verhaal wat zich eveneens in Marokko afspeelde over een getrouwde vrouw met 4 kinderen die zich ook kleedde in een lang gewaad en wekelijks een voorkeursbehandeling kreeg bij een bankdirecteur (ik geloof in Casablanca). Ze gebruikte de spiraal en tijdens één van hun kriksessies gebeurde er iets waardoor ze in elkaar vast bleven zitten. Zij gilde het uit van de pijn en die man kon er niet meer uit. Toen mensen kwamen kijken wat er aan de hand was, zagen ze dus dat de moslimavoorkeursbehandeling iets anders inhield dan ze zich ooit hadden voorgesteld. Ze moesten met de ambulance opgehaald worden, nog steeds romantisch in elkaar verstrengeld. Buiten stond inmiddels de pers … en dit zou vervolgens een groot mediaschandaal zijn geworden.
M’n oren sprongen nu bijna spontaan uit m’n hoofddoek…

Ik was blij verrast en vond het geweldig een avond mee te maken waarin deze generatie vrouwen weliswaar in bedekte termen over seksualiteit konden praten.

Categorieën
Opgelucht

het Fryske Holdoek project!

Omdat ik overtuigd ben van de kracht van online samenwerken, riep ik op twitter:
“Het toppunt van integratie zou zijn als ik een Friese hoofddoek zou dragen.” Een week later deed Wilders zijn uitspraak over de ‘kopvoddentax’.

Keimpe Bleeker, op twitter bekend als @bleekerk was een connectie die het initiatief meteen oppakte. Hij stelde voor samen met zijn vrouw Janny het Friese hoofddoek te maken. Awesome!
Dit kon naar onze mening niet zomaar gebeuren. We zochten publiciteit en Neerlands medialand pakte het keurig op.Friese hoofddoek

Morgen word ik opgehaald door een miniploegje van Omrop Fryslan om de straten op te gaan. Het filmpje is dan om 17u op Omrop Fryslan te zien. Hier nog een andere uitzending. En for the fun of it.. nog een filmpje.

Wederzijdse integratie kan niet afgedwongen worden, het is iets dat je samen moet doen. Iets dat je door middel van cocreatie online via de social media tot stand kan laten komen. Keimpe & Janny en ik vormen een goed voorbeeld.

Morgen wordt het Friese hoofddoek officieel aan me overhandigd.