Categorieën
Opgelucht

Kleintje Lief

1e gedicht (3-nov-’02)

Een leeg nestje, doelloos in het water
Een leeg hart, doelloos in mijn lichaam
Geen gevoel van vreugde, liefde, een glimlach
Geen gevoel van woede, verdriet, een traan
Wat eerst vloed was, is nu eb
Laat het gevoel maar wegebben…

2e gedicht (3-nov-’09)

Ik ben je zeker niet vergeten kleintje lief
Je hebt zit verborgen heel diep in m’n hart
Na 7 jr wilde je me toch eraan herinneren lief
Nu er weer ruimte is, ik had het kunnen weten
Toch durf ik dat verdriet niet aan
Niet omdat ik niet wil
Maar ik kan de taal van verdriet niet verstaan


(M’n lieve Zinedine, heeft het 8,5mnd in m’n belly volgehouden)


Categorieën
Opgelucht

Taboe?

Gister ontving ik een smsje van een vriendin dat ik morgen van harte welkom was op de geboortefeest van haar kind!

Vandaag lag ik in mn huiskleding languit op de bank een dikke map te lezen. Tot ik me plots besefte dat ik voor vanavond nog een feestelijke uitnodiging had staan. Ben meteen naar boven gerend, en voor ik het wist had ik mezelf in feestelijke kleding gehesen. Met de auto was ik binnen 3 min. op de locatie.

Bij binnenkomst voelde ik weerstand. Eigenlijk verlangde ik erg naar m’n mannetje, bankje, dekentje, pantoffeltjes, huiskleertjes, snurkende meisjes. Van de 2 tafels koos ik de meest lege tafel waar maar 2 vrouwen zaten. Ik probeerde het mezelf gezellig te maken door zo af en toe iets te twitteren. Maar toen ik zag dat m’n twittervrienden het lieten afweten, moést ik wel iets met de dames aan tafel.

Langzaamaan druppelden de vrouwen binnen. Na een uur was mijn tafeltje bijna vol. Een aantal oudere dames, en een paar meiden van mijn leeftijd. Contactgestoord als ik op sommige momenten kan zijn, merkte ik op dat de dadels heerlijk sappig waren om me vervolgens junkerig te storten op m’n trouwe bijna overleden mobieltje.

Af en toe ving ik wat op van de gesprekken die de vrouwen onderling hadden. Maar ik voelde weinig behoefte om me erin te mengen. Tot tijdens het eten onze tafeloudste (ontzettend lieve vrouw) begon over hoe geweldig haar leven vroeger was. Ze hoefde zich nergens druk over te maken en nam genoegen met datgeen wat ze had. Ze had een goeie auto, een huis, lieve man en kinderen, veel kinderen. En ze konden elk jaar naar Marokko, waar ze van haar spaarcentjes weer mooie Marokkaanse jurken en goud kon kopen.
Ik voelde me haast een beetje aangesproken en probeerde met m’n halfgebrekkerige Marokkaans uit te leggen dat het niet zo is dat wij nu geen genoegen meer nemen met datgeen we hebben.

Met we bedoelde ik ‘onze generatie’ versus hun generatie. Af en toe keek ik naar mn evenoude buurvrouw die dan bevestigend knikte. Ik legde uit dat de maatschappij van nu maakt dat vrouwen bijna gedwongen worden om ook te werken. Onze generatie hecht volgens mij ook iets minder waarde aan Marokkaanse jurken en goud… nee willen graag leuke dingen doen, karten met je liefje, uit eten met vriendinnen, een filmpje pakken enz. Dingen waar onze ouders niet voor wilden of konden kiezen.

Onze tafeloudste vertelde over de gezelligheid van het elkaar wekelijks bezoeken. Elke week drukte van familie en vrienden. En verweet ons… jeugd van tegenwoordig, dat we altijd over 3 dingen klagen: We hebben geen tijd, we zijn erg moe en we hebben geen geld. Ik kon m’n glimlach niet onderdrukken want deze vrouw was wijs en sprak de waarheid.
In gedachte verzonken, dacht ik aan m’n lieve mama, die als ze me uitnodigde te horen kreeg dat ik geen tijd heb, of ik was erg moe… En de laatste keer heb ik gewoon eerlijk gezegd dat ik gewoon geen geld had om te komen.

Ik concentreerde me op het overheerlijke eten die de tafeloudste heeft gemaakt. Zij heeft tijdens de geboortefeesten van mijn dochters ook voor het eten gezorgd. Ik hoorde haar zeggen dat ze erg lui was en dacht bij mezelf: Nou, als zij zichzelf al lui noemt, hoe moet ik mezelf dan noemen?

De gesprekken werden steeds lachwekkender. Het ene verhaal volgde het andere op, en de vrouwen hadden enorme lol. Ik was nogal traag van begrip omdat het eten me te lekker smaakte om me op andere zaken te concentreren. Tot ik iets met behaard en erin gaan hoorde.

Ik stopte met eten en spitste m’n oren. De tafeloudste vertelde dat ze een keer bezoek kreeg van een vrouw en haar berberman die de Marokkaanse taal niet zo machtig was. En nog een stel. Ze waren gezellig aan het praten tot ze op een onderwerp kwamen waarbij de berberman tegen z’n vrouw zei: “Sinds wanneer heb je dat behaarde ding, ik kreeg hem er niet meer in. Je moet die haren weghalen” De echtgenoot van onze tafeloudste riep de man tot orde: “Hey man, wat zeg je nu allemaal!!” De rest moest vreselijk lachen… De arme ‘brievenbusberber’ wist niet hoe hij de brievenbusborstel in het Marokkaans moest noemen waardoor z’n uitspraken hilarisch werden.

Alle vrouwen aan tafel lagen stuk voor stuk in een scheur en de een na de ander deed er een schepje bovenop: “Was die man niet getrouwd? Heeft ie nooit een naakte vrouw gezien? Was z’n vrouw altijd onthaard?” De lol kon niet meer op, en ik…. ik zat op het puntje van m’n stoel, met de vork in m’n hand met m’n oren te klapperen.
Wat een geweldige openheid! Van onze eigen eerste generatie!

M’n avond kon niet meer stuk, het ene na het andere sappige verhaal werd aan tafel verteld.
Een andere oude dame, die de glazen serveerde hoorde ons praten en bleef staan om haar verhaal over de vreemdgangtaferelen in Marokko te vertellen. Ik bleef vragen stellen omdat ik gewoon niet begreep. Het gebeurde vroeger regelmatig dat de man tegen z’n vrouw zei dat ze ruimte moest maken. Dit betekende dat hij bezoek zou krijgen van een vriend. In het echt bleek dit een vrouw te zijn die zich heeft gekleed als man. De traditie wil dat toentertijd de vrouw niet in de ruimte mag komen waar de man zich met z’n vrienden bevind. Zo kon hij doen en laten wat hij wilde.
Omgekeerd deden vrouwen dit net zo hard. Lieten hun vriendin langskomen voor een gezellige avond. In feite dus een man met een niqaab en lange gewaden. Zo werd de vrouw een paar uur met rust gelaten!
M’n oren klapperden steeds harder.

Een ander verhaal wat zich eveneens in Marokko afspeelde over een getrouwde vrouw met 4 kinderen die zich ook kleedde in een lang gewaad en wekelijks een voorkeursbehandeling kreeg bij een bankdirecteur (ik geloof in Casablanca). Ze gebruikte de spiraal en tijdens één van hun kriksessies gebeurde er iets waardoor ze in elkaar vast bleven zitten. Zij gilde het uit van de pijn en die man kon er niet meer uit. Toen mensen kwamen kijken wat er aan de hand was, zagen ze dus dat de moslimavoorkeursbehandeling iets anders inhield dan ze zich ooit hadden voorgesteld. Ze moesten met de ambulance opgehaald worden, nog steeds romantisch in elkaar verstrengeld. Buiten stond inmiddels de pers … en dit zou vervolgens een groot mediaschandaal zijn geworden.
M’n oren sprongen nu bijna spontaan uit m’n hoofddoek…

Ik was blij verrast en vond het geweldig een avond mee te maken waarin deze generatie vrouwen weliswaar in bedekte termen over seksualiteit konden praten.

Categorieën
Opgelucht

het Fryske Holdoek project!

Omdat ik overtuigd ben van de kracht van online samenwerken, riep ik op twitter:
“Het toppunt van integratie zou zijn als ik een Friese hoofddoek zou dragen.” Een week later deed Wilders zijn uitspraak over de ‘kopvoddentax’.

Keimpe Bleeker, op twitter bekend als @bleekerk was een connectie die het initiatief meteen oppakte. Hij stelde voor samen met zijn vrouw Janny het Friese hoofddoek te maken. Awesome!
Dit kon naar onze mening niet zomaar gebeuren. We zochten publiciteit en Neerlands medialand pakte het keurig op.Friese hoofddoek

Morgen word ik opgehaald door een miniploegje van Omrop Fryslan om de straten op te gaan. Het filmpje is dan om 17u op Omrop Fryslan te zien. Hier nog een andere uitzending. En for the fun of it.. nog een filmpje.

Wederzijdse integratie kan niet afgedwongen worden, het is iets dat je samen moet doen. Iets dat je door middel van cocreatie online via de social media tot stand kan laten komen. Keimpe & Janny en ik vormen een goed voorbeeld.

Morgen wordt het Friese hoofddoek officieel aan me overhandigd.

 

Categorieën
Opgelucht

Twijfel?

Menig vrouw zal het wel herkennen. Het dubbele gevoel van Yes en Shit tegelijk! De eeuwige twijfel, onzekerheid en ontevredenheid over eigen lichaam.

Dat had ik dus vanochtend toen ik op de weegschaal stond. In totaal 5kg afgevallen sinds m´n laatste blogje hier. Het eerste wat door me heenging was YES! Maar dat gevoel sloeg al meteen om in SHIT!

In jaren ben ik niet afgevallen tijdens Ramadan, terwijl dat misschien wel altijd m´n verwachting was. Voordat de vastenmaand begon, had ik me voorgenomen, weer of geen weer, honger of geen honger, ik zal gaan lopen. Alleen heb ik niet overzien hoeveel het voorbereiden vh avondmaal aan tijd in beslag nam. Dus moest ik m´n programma omgooien. Dit betekent dat ik heb besloten niet meer te lopen tijdens Ramadan. Dus had ik me voorbereid had op het aankomen in gewicht.. maar dit bleef uit.

Nu is het bij gelukkig niet zo ernstig gesteld, dat ik kosten wat kost, moet afvallen. Of dat m’n onzekerheid m’n leven dusdanig beinvloed. Of dat ik dagelijks kijk naar al die bewerkte modellenlichamen. Al moet ik wel bekennen dat toen ik niet meer in mt42 pastte, ik dat wel een tijdje heb ontkent. Kosten wat kost zou en moest ik erin passen. Dit heeft nogal eens geleid tot ademloze dagen. Maar helaas werkt het zo bij me.. ik schiet eerst een tijd lang in de ontkenningsfase, voordat ik de situatie kan en wil omarmen. Wat inmiddels allang is gebeurd. Ik ben van mening dat je én volslank én ontzettend mooi en sexy kan zijn. Als je maar de juiste kleding combineert.

Yes voelde ik dus omdat ik weer wat kwijt was. Ik heb geen haast bij het afvallen, wil het alleen graag om wat fitter te zijn voor de meiden. Maar goed, het moet de tijd krijgen, en ik moet m´n doel voor ogen houden, namelijk de Nijmegen4Daagse! Motivatie is daarom noodzakelijk.

Het Shitgevoel wat ik daarna kreeg, had vooral te maken met m´n eetpatroon van de laatste dagen. Ik had genoeg aan een kom soep en in de ochtend dronk water, dus van gezond afvallen kan je niet spreken. But let´s say.. je moet érgens starten, toch?!

Categorieën
Opgelucht

Een kwart minder!

Kon het maar!

Eigenlijk ben ik erg slank geboren. En ook zo gebleven tot m’n 18jr. Met m’n magere lijf, lag ik dan te bakken op de Marokkaanse stranden. Al m’n tantes en nichtjes jaloers, omdat ik kon eten wat ik wilde… ik bleef zo dun als die tafelpoot van m’n oma.

Eigenlijk begon ik pas aan te komen toen ik m’n man leerde kennen. Dit ging heel geleidelijk, het begon bij de twix, toentertijd Raiders (oldskool). Uit eten, eten bij ouders enz. De Surinaamse cultuur staat o.a. bekend om al het lekkers en wat ik even ontzettend blij dat m’n schoonvader de beste kok is die ik kende. Ondertussen vlogen de kilo’s eraan… maar niet dramatisch.

Toen ik op de 70kg, was ik het zat en greep in. Dag en nacht zat ik op de sportschool. Ik was zo verslaafd aan m’n hometrainer, steps en crosstrainer dat ik tot vechtens toe van alles deed om erop te kunnen. Die periode was ik nog slanker dan toen ik trouwde. M’n trouwpak (ik wilde geen jurk, was te standaard) was me te groot. Toen gebeurde er iets drastisch in m’n leven waardoor ik het niet meer kon opbrengen om te sporten. Sinds die tijd is de stekker eruit gegaan.

Mijn eerste zwangerschap zorgde door pre-eclampsie voor niet goed werkende nieren, waardoor m’n lichaam al het vocht vasthield. Op gegeven moment kon ik per week wel 10kg bijschrijven. Maar goed, dat is weer een ander verhaal. Waar het op neerkomt is dat sindsdien m’n gewicht enorm is gaan pieken en maar weinig meer is gaan dalen.

M’n vriendin zei me laatst nog: “Amoorah, zou het niet iets psychisch zijn, dat je eet om iets weg te drukken”. In een altijd voortdurende ontkenningsfase (wetende dat m’n vriendin ergens de waarheid sprak, maar ook dat m’n chocoladeverslaving maar eens afgelopen moest zijn) heb ik gezegd niet meer open te staan voor hulp van psychologen en psychiaters. Ik hou van m’n lichaam, al ben ik volslank, vind ik mezelf mooi! Maar ik weet dat ik dit gewicht niet langer moet vasthouden. Dit is gewoon iets wat tijd nodig heeft. Na regen komt zonneschijn!

Terwijl de wandelaars tijdens de Nijmegen 4daagse lachend als een boer met kiespijn naar de camera’s zwaaiden, kreeg ik plots zo’n enorme zin om daar te zijn. En áls ik ergens enthousiast over ben, dan ga ik er ook écht voor. Sinds die tijd wandel ik 3 a 4x per week, krijgt m’n tong worteltjes ipv chocola te verwerken, zuip ik mezelf klem door water en sta ik dagelijks op de weegschaal.

Ik heb me dan ook vol trots voorgenomen om m’n afslanktraject te delen met ieder die het wil weten. Vanochtend gaf m’n weegschaal aan dat ik deze week 3kg lichter ben. YES!!! Ik zal elk weekend een kort verslagje doen van het aantal verloren kilogrammen.

Uiteindelijk is m’n voorlopige doel een kwart van m’n gewicht nu eraf te krijgen.

Categorieën
Opgelucht

Big Lips van Dada

kissieIk ben zo blij en trots op m´n tutzusjes. Het zijn echt een tuttenbellen van hier tot ginder. Dan weer een nieuw gezichtscreme van Clinic. Of zoals vandaag: “Hey Amoorah, heb je H2O weleens geprobeerd? Het is heerlijk, wordt meteen opgenomen door je huid bla bla bla”
Ik als dertiger laat m’n zusjes lekker genieten van hun jonge huid en besluit voorlopig te blijven bij de producten en vooral oogcreme van l’Oreal.
Opeens ging, zoals het vaker gaat in onze gesprekken, het over mascara en lipgloss. Ik liet zien welke kleur en merk ik gebruik. Alle make-up etuis meteen op tafel en er werd weer wat gerommeld met glossjes en glittertjes, spiegeltje erbij en de meiden zijn weer aan het tutten. M’n zusje A. pakte een kleurtje lipgloss en smeerde zonder spiegel haar lippen onder, daarna het doorzichtige spul erop en mevrouw was weer helemaal mooi.
Tot ze erachter kwam dat ze het kleurtje niet meer van haar lippen afkreeg. Van m’n zwager kreeg ze zelfs chloor aangeboden, en daar stond ze dan in de douche voor de spiegel te poetsen. Ik vond het geheel nogal humoristisch en moest denken aan het woordje “Shlaqem Dada”.
M’n moeder noemde me vroeger zo, soort troetelwoordje, omdat ik nogal dikke lippen had, voor Marokkaans doen. Eigenlijk heb ik nooit geweten waarom ze me Shlaqem Dada noemde, en vond het toentertijd ook best beledigend. Voor mij stond dat woord gelijk aan ZuluLips. En zag dan angstaanjagend grote lippen voor me.
Vandaag zei ik het tegen mn vechtende zusje, nog steeds stond ze met allerlei zepen en cremes de lipgloss van haar lippen te schrobben. “Hey Shlaqem Dada, wil niet echt lukken he? Dacht je dan dat ik geen goede kwaliteit lipgloss zou hebben?”Zei ik met een grote grijns. Ze kon er gelukkig om lachen.
Ik begon me toch af te vragen wie nou die mevrouw Dada was. “Mama, wie is Dada?”
“Dada was een geweldige vrouw” begon m’n moeder, “de opa van jouw oma (m’n lievelingsomaatje die er helaas niet meer is) had in Fes een vrouw gekocht. Die vrouw heette Dada. Het was een hele donkere vrouw met van die strepen op haar wangen, zoals vroeger gewoonlijk was bij slaven. Je overovergrootopa heeft met het kopen van die vrouw haar haar vrijheid teruggegeven. Ze was dus geen slavin meer. Ze kreeg haar eigen kamer, met haar eigen spullen. Overovergrootopa zorgde er zelfs voor dat ze trouwde, en haar kleinkleinkleinzoon heeft nu een hele goede baan in Marokko.”
Het klonk bijna als een sprookje. Een meisje die vrijgekocht werd, en werd gehuwd en ze leefde nog lang en gelukkig. Ik stelde me die tijd voor, vast ergens midden 19e eeuw even snel teruggerekend. Het meisje dat meegenomen werd door handelaren, eerder verkocht aan iemand die haar voor allerlei doeleinden heeft gebruikt. Huishouden, zwaar werk op het land, water sjouwen, enz. Toen die persoon Dada zat was, moest ze weer de markt op en werd ze gekocht door m’n familie, die haar goed heeft verzorgd. Ze heeft voor de kinderen én de kleinkinderen gezorgd toen de ouders begonnen te sterven. M’n moeder herinnerde haar zich nog.
Dada heeft bij mij bewondering opgewekt. Ik zie een mooie sterke vrouw met ontzettend veel levensverdriet en levenservaring, zoals dat toentertijd ging. Een mooie donkere vrouw met geheven hoofd. Een mooie vrouw met mooie volle lippen.
En voor het eerst was ik écht blij dat ik Shlaqem Dada had!
Categorieën
Opgelucht

Supermama??

Na een lange dag trainen ben ik erg blij weer naar huis te mogen. Onderweg terug naar huis keek ik al op tegen weer een avond kinderen ophalen, eten geven, in bad, tandjes poetsen, in bed.
Meteen na dat gedacht te hebben, voel ik de schaamte alweer… ´foei Amoorah, wat een slechte mama ben je. Mis je je lieve meiden niet eens?´

Ik besluit op dat moment m´n hoofd te legen… Almere Buiten ga ik eraf en rijd binnendoor via de Oostvaardersplassen, 60km/h. Langzaamaan, even opladen voor een drukke avond. Bij m´n schoonouders aangekomen, krijg ik de allerliefste knuffels van m´n schatjes. Is dit mijn verdiende loon voor m´n stiekeme gedachte even niet te willen zorgen voor… ?
Ondertussen klimt de oudste op m´n schoot en vraagt met de liefste stemmetje of ik haar wil helpen. De jongste komt naast me staan en vertelt me hoe haar dag was, laat me haar mooie staartjes zien en wil me zoenen.

Onlangs las ik een stukje op internet over dé supermama. Het begon al met: ´de supermama is slank´… M´n idee van NIET een supermama zijn, werd bij de eerste zin al bevestigd. Vervolgens vertelt de schrijfster van dit stuk: ´….goed gekleed, altijd op en top verzorgd, altijd vrolijk, maken carrière, hebben een perfect gezin en een mooi ingericht huis. Ze schreeuwen nooit tegen hun kinderen, zetten ze niet voor de tv, hebben sowieso engelengeduld, koken biologisch, bakken taartjes en maken alle traktaties uiteraard zelf. Staan voor iedereen klaar, werken hard, zeuren nooit, managen het huis en de agenda, zijn lieve moeders, spannende echtgenotes, trouwe vriendinnen en loyale werknemers of hebben minimaal een eigen bedrijf. ´

Als het iets is waar ik niet aan wil, is het een supermama zijn. Zeg… ik ben ook maar een mens. De ene keer vrolijk, de andere keer strontsjagerijnig. De ene keer spreek ik mn kinderen op ooghoogte en leg ik ze geduldig uit. De andere keer schreeuw ik dat ik het spuugzat ben en dat ze hun grote mond even moeten houden. Kortom, genoeg zwaktes in mijn mamabeing. Vroeger, toen ik pas mama was, wilde ik alles perfect doen. Maar dát loslaten geeft zoveel adem, waardoor ik véél aardiger kan zijn naar mn kinderen en naar de rest van de mensheid. Het niet willen voldoen aan de hoge eisen die aan de supermama verbonden zijn, geeft zoveel ruimte, waardoor ik veel vrolijker ben, me beter kan inzetten in alles en meer. Ik ben gewoon goed genoeg.
Het wezen van een goed genoeg moeder, maakt mij een echte supermama.

Als ik m´n meiden zeg dat we naar huis gaan, biedt m´n schoonmoeder lief aan, dat ze ook wel mogen blijven logeren…… Ik twijfel geen moment, Supermama zijnde!!

(bron: http://www.femalefactor.nl/blogs/ben-jij-een-supermama)

Categorieën
Opgelucht

Jarig zijn

Vandaag is dan toch uiteindelijk m’n 32e verjaardag geworden.
“Vier je het? Wat heb je gekregen? Wat ga je doen met je verjaardag? enz” heb ik altijd met een NEE moeten beantwoorden. Vandaag zat ik heel erg te twijfelen. Waarom heb ik al die tijd m’n verjaardagen als onbelangrijk beschouwd?
Enerzijds vanuit een “angst” in het middelpunt te staan. Anderzijds vanuit een islamitische overtuiging dat je niet in het middelpunt mág staan. Verjaardagen zouden als een soort zelfverering gezien kunnen worden. Nog een reden was dat ik mezelf niet waard vond of belangrijk genoeg vond om even als jarige benoemd te worden.
Dus vertelde meestal pas een week of maand later aan vriendinnen dat ik alweer een jaartje ouder was. Alleen m’n familie was op de hoogte van m’n geheim. En m’n toenmalige collega’s wisten het via via.
Dit jaar is het eerste jaar dat ik erg twijfel wat ik ga doen. Zal ik vriendinnen uitnodigen op m’n verjaardagspartijtje, of ze weer uitnodigen om wat lekkers te komen eten onder het mom “Gezellig bij Amoorah langs”.
Na een behoorlijk deep down jaartje mag ik er van mezelf echt wel weer wezen. Ben ik trots als moeder, vrouw, vriendin en vooral trots met en op het werk wat ik mag doen. Niet alleen anderen zien m’n kwaliteiten, ik ook. En ik doe echt waar ik goed in ben. Maar dan ben ik opeens jarig!
Ineens word ik teruggegooid in een periode van onzekerheid. Het leuke hieraan is dat ik sterker ben dan ooit en er toch voor gekozen heb op m’n werk en op twitter bekend te maken dat ik jarig ben. Helemaal geen rekening houdende met het feit dat het gevolg van m’n gedrag is ,dat ik in de picture sta en aandacht krijg.

Pffff ben ik toch echt opgelucht dat zo’n dag ook wel weer snel voorbij is!

Categorieën
Opgelucht

mishandeling

hulpverlenersMijn eerste werkdagen zitten er alweer op. Ben er meteen in gedoken. In een gesprek met een cliënte op m’n werk werd ik geconfronteerd met dat ik nog niet snap wat maakt dat vrouwen hun leven lang verkeerde mannen tegenkomen en keer op keer een pak rammel krijgen. Continue op de vlucht zijn voor de man(nen) en zichzelf.
Tijd om nieuwe dingen te leren… ik hunker naar de psychologie van dit soort vrouwen.

Ik vraag me weleens af wat ik zou doen als mijn lief me ervan langs geeft. Mits dit niet samen afgesproken, kan hij een rechtse verwachten, of een trap op een hele gevoelige plekje krijgen. Het is wel stoer praten, maar ik heb het idee dat zoiets er wel in sluipt, en voor je het weet kun je er moeilijk tot niet meer uit.

Ik heb besloten een groep te starten. Op het internet. Een groep waarin we elkaar kunnen voorzien van informatie. En ik heb al een prachtige logo!