Categorieën
Teksten

Ik mis iets, in mijn bodem!

(Dit stuk verscheen eerder op Frontaal Naakt)

Soms kom je mensen tegen die je boeien, die je verrassen en je raken. En soms zou je het liefst zo hard mogelijk willen wegrennen. Nu gebeurt dat niet snel, maar laatst overkwam mij dat.

Op een beurs raakte ik in gesprek met een man. Op het eerste gezicht een aardige man. Maar goed, ik heb geleerd niet meer op eerste gezichten af te gaan. Want als de masker af is, weet je nooit wat je tegen zult komen. Na wat grapjes vroeg de man me waar ik vandaan kwam.
Vaak voel ik waar zo’n gesprek naartoe gaat en om het te redden, geef er een draai de andere richting op. Deze keer was er weinig ontkomen aan. De man leek geïnteresseerd in mijn achtergrond. Overgeïnteresseerd!

Ik antwoordde naïef en beleefd dat ik in Lelystad woon. “Oh u bedoelt mijn geboorteplaats?! Dat is Sassenheim.” Ik glimlachte en zag aan zijn gezicht dat het
niet de juiste antwoord was. “Ja, ok, maar je achtergrond is niet Nederlands toch?”
probeerde hij.
“Wat bedoelt u met ‘mijn achtergrond?”
“Waar komen je ouders vandaan? Ik durf te wedden dat zij niet van Nederland zijn.”
“Ohhh, mijn ouders”, zei ik zogenaamd nietsvermoedend. “Die komen uit Marokko.”

In zijn ogen zag ik intense opluchting. Hij kon het niet uitstaan dat hij me niet snel genoeg in een hokje geplaatst kreeg. Zijn lichaamstaal sprak boekdelen, alsof hij wilde zeggen “Ik begon al te twijfelen, maar ik ben niet toch niet gek!”

Dit waren momenten waar ik voor vreesde. Als iemand dolgraag, kosten wat kost, mijn afkomst wil weten, voorspelt het doorgaans weinig goeds. Quasi geïnteresseerd vroeg hij door met een groen sausje. “Hoe komt het toch jullie Marokkanen vaak zo crimineel zijn? Ik bedoel, voornamelijk de jongens hoor. De meiden doen het best goed. Kijk, ik kom uit Schiedam, en daar moest je echt niet na 20u de straat op, want dan werd je zeker beroofd. Nee, ik ben zelf nooit beroofd.”
Ik probeerde de vriendelijke mentaal uitgedaagde man met inmiddels kwijldraden langs zijn kin te onderbreken. “Meneer, wat vervelend dat u zich zo bang voelt. Lijkt me echt een vreselijk gevoel om continue in angst te leven. Helaas moet ik u bekennen dat elke groep rotte appels heeft.” Dooddoeners FTW, dacht ik in mijn sarcasme. Aan de andere kant, wat valt er nog te discussiëren met deze man?

De vriendelijke man vervolgde: “Kijk, wij hier in Nederland, vinden het soms lastig te begrijpen waarom jullie Marokkanen zo crimineel zijn. Waar ligt dat toch aan?”
Hij keek me verwachtingsvol aan, intens hopend op mijn verlossende antwoord. Ik had hem van alles kunnen uitleggen, over het niet (volledig) kloppen van zijn stelling, over de opvoeding, over CBS-onderzoeken, enz. Ik besloot wijs mijn mond te houden en mijn schouders op te halen.

Godzijdank had de man zelf een briljante verklaring: “Ik heb me laten vertellen. En volgens mij kan het ook niet anders. Namelijk dat… (even was hij stil, met een intelligente vinger op zijn kin) … dat er in de Marokkaanse bodem aan bepaalde grondstoffen ontbreekt. Daarom zijn Marokkanen zo crimineel!!”
Hij keek me aan met een voor mij onbekende grootsheid, alsof hij zelf in de Marokkaanse bodems was gaan graven, op zoek naar hetgeen ontbreekt in de Marokkaanse bodem.

Mijn verbazing onderdrukkend en kijkend op mijn horloge die ik niet om had, vertelde ik hem haastig dat ik ontzettend moest rennen. Want stel je voor dat zelfs mijn Marokkaanse te-laat-kom-praktijken ook toegedicht zouden worden aan het gebrek in mijn bodem.

woestijn-marokko

Categorieën
Werkzoekend

Hap, slik en doorgaan

 

Een baan ligt niet voor het oprapen. Dat wist ik allang.
Dus wat doe je? Solliciteren, inschrijven bij alle uitzendbureaus, solliciteren, je CV versturen, nogmaals solliciteren en ook nog eens solliciteren.

Dat de meesten niet eens de moeite nemen te antwoorden dat ze je brief of mail binnen hebben, neem ik ze niet eens kwalijk. Immers er zwemmen veel vissen in de zee.
Ik bel er dan achteraan om zo erachter te komen of er interesse bleek. En zo nee, waarom niet. De reden is vrijwel altijd: “Je CV en werkervaring sluiten niet aan op ons profiel.” Of “Je bent te hoog opgeleid voor de betreffende functie.”

Wat mij wel de zenuwen geeft is dat ik uitgebreid de tijd neem om uit te zoeken, te bellen, informeren (soms er naartoe gaan), en te schrijven. Om dan dagen niets te horen. En als ik een paar keer bel met een terugbelverzoek, niet terug gebeld te worden. Nou goed, uiteindelijk wel. “Sorry, maar we hebben geen mail van u ontvangen! Ok stuurt u het anders nogmaals op inderdaad.”

Nadat ik de mail opnieuw verstuurd heb, inclusief CV, motivatie en alles, ontvang ik binnen 2 minuten een mail terug met:

Beste Amoorah,

Bedankt voor het opsturen van je cv. Ik heb je cv even bij mijn collega neergelegd die gaat over het werven en selecteren van kandidaten voor het XXXX. Zij heeft besloten om je niet uit te nodigen voor een gesprek. Zij vindt toch dat je werkervaring van de afgelopen jaren niet aansluit bij het XXXX. Ik heb wel je cv bij ons opgeslagen op het moment dat wij andere passende vacatures binnenkrijgen zal ik contact met je opnemen.

Nogmaals excuses voor wat er mis gegaan is met het versturen van je cv.

Ik hoop je hiermee voldoende te hebben geinformeerd.

Met vriendelijke groet,

XXXXXXX

Nee, die XXXX heb ik niet verzonnen. Die stonden in de mail…

Wat rest… hap, slik en doorgaan.
Ik ga nu eerst wat moed plukken in het bos. Zo terug.

Categorieën
Gedichten Opgelucht Seks Teksten

Verhit

Prachtige ogen prikken dwars door me heen

Categorieën
Teksten Werkzoekend

Je contract wordt niet verlengd

Nadat weer een hoop klanten de winkel uitliepen, bedacht ik me dat mijn contract over dik 6 weken zou aflopen..

Een van de dingen waardoor m’n contract verlengd zou kunnen worden, zou zijn dat ik mijn werk goed doe en klantgericht ben. Bovendien haalde ik met mijn team de targets.
En een van de redenen waardoor mn contract niet verlengd zou worden is, crisis. Er is onlangs een filiaal in Almere gesloten, dat maakt mij overbodig.

“Hallo, met Fadwa. Bel ik je gelegen?” zei ik tegen de regiomanager. “Ik wilde graag weten of mijn contract, die over 6 weken afloopt, verlengd zou worden.”
“Nou Fadwa, ik weet dat nog niet, daar moet ik even goed naar kijken. Ik kom vrijdag langs.”

Dat was voor mij het signaal om me aan te melden bij werk.nl en te reageren op vacatures.

Solliciteren

Mijn vermoedens werden bevestigd, inderdaad het filiaal dat sloot. Máár… ik was wel zo goed, dat ik na 3 maanden, als ik nog niets had gevonden, weer opnieuw mocht komen solliciteren. Zolang je maar geen vast contract hoeft te geven, wat ik begrijp, maar wat in mijn situatie gewoon rot is.

Mijn plan was om iets voor mezelf te beginnen. UWV biedt 2 mogelijkheden aan.

  1. starten met een duwtje in de rug
    Bij het starten met een duwtje in de rug krijg je een startperiode van 6 weken. Uitkering loopt wel door, maar wordt verlaagd naar 49,7% van je laatst verdiende inkomen.
  2. starten op eigen gelegenheid
    Bij het starten op eigen gelegenheid moet je de uren die je in je bedrijf stopt, opgeven bij het UWV. Deze uren worden in vermindering gebracht. UWV vergelijkt de urenopgave met de uren die opgegeven worden bij de Belastingdienst.

Even kort samengevat, geen van beiden zouden voor mij een optie zijn. Ik heb wel een duwtje in de rug nodig, maar zou het met 49,7% nooit redden. Dit betekent dat ik toch maar besluit een ‘normale baan’ te nemen.

UWV

Ik heb (terwijl ik het antwoord al wist, toch) een mailtje naar UWV gestuurd met de vraag wat de mogelijkheden zijn wat betreft omscholingskosten:

Dit was mijn mail:

Betreft: Vergoeding omscholing

Hallo,

Ik ben jarenlang maatschappelijk werkster geweest. En de laatste 2 jaar heb ik ‘noodgedwongen’ gewerkt als verkoopmedewerker, omdat de banen in de hulpverlening heel schaars werden.
Ik zou heel graag iets anders willen doen, en me daarvoor willen omscholen. Maar ik vroeg me af wat de mogelijkheden, qua financien, zijn om me om te scholen, want ik ga het zelf niet kunnen betalen.

Ik zou ook graag een test willen doen om erachter te komen wat mij nu écht ligt. Ik ben inmiddels alweer 3jaar uit de hulpverlening. De kans op een baan in die sector acht ik zeer gering. Iedereen vraagt overal om zoveel aaneensluitend ervaring.

Daarnaast krijg ik steeds afwijzing na afwijzing op dit moment en ik wil en MOET werken. Maar ik wil ook graag werk doen waarbij ik mijn kinderen als alleenstaande kan blijven voeden en verzorgen, en mn huis kan behouden.

Wat kunnen jullie mij aanbieden?

Dit was het antwoord:

RE: Vergoeding omscholing

bericht

Geachte mevrouw Kartoubi,

Ik ga u vermoedelijk een teleurstellend antwoord geven, want ik zie dat uw verwachtingen niet aansluiten op hetgeen wij u kunnen bieden.

Wij hebben al een aantal jaren door de bezuinigingen helaas geen geld meer voor reintegratie/scholing. Dus hier kunnen wij u niet mee helpen. Zou u desondanks toch scholing willen doen naast uw uitkering?, dan moet u hier van te voren wel toestemming voor vragen aan ons.

Ook aan uw verzoek tot het doen van een test kunnen wij u niet verder helpen. Wel kunt u op de site www.werk.nl testjes doen en informatie vinden wat u kan helpen bij het oriënteren op uw mogelijkheden. Onder andere de competentie-atlas kan u daar bij helpen.

Zoeken naar een balans tussen uw thuissituatie en een passende baan is ook iets waar u zelf mee aan de slag moet. Mogelijk kunt u op internet goede tips en/of ervaringsverhalen vinden.

Desondanks wens ik u veel succes met het solliciteren. Vast een goed weekend.

Met vriendelijke groet,
UWV Werkbedrijf

Ik moet nu op zoek gaan naar mogelijkheden en herontdekken wat me echt ligt en waar ik goed in ben.
In deze blog hou ik bij: mijn sollicitaties, afwijzingen, gedachte, onzekerheden, krachten enz…

Categorieën
Opgelucht Teksten Voordrachten

spoken word: “Zwarte Bladzijde”

Naar aanleiding van de tentoonstelling “Manumission” van Shehera Grot is er door haar, in samenwerking met Derek Otte, een spoken word “Zwarte Bladzijde” georganiseerd.

De tentoonstelling van Shehera gaat over ‘150 jaar afschaffing van de slavernij; Beeldende kunst, zonder woorden!’ en is tot 1 september te zien in Rotterdam bij Roodkapje (adres: Teilingerstraat 128).

Categorieën
Opgelucht

Parkingdaten

(dit verhaal stond op Aicha Qandisha)

Het is 17.48, iedereen is al naar huis. Ik berg snel het verslag op in een map, sluit mijn computer af. Haastig raap ik mijn spullen bij elkaar, gooi ze in mijn tas en ren naar de auto.
Ik check nog even snel of er geen flitsers zijn en geef gas. Ik rijd 140km per uur over de A7 met Deadmau5 op hoog volume.
In mijn ooghoek zie ik ineens een AudiA5 naast me rijden. ‘Haal me in dan’, zeg ik hardop. Ik kijk opzij en zie de man naar me kijken. Geïrriteerd kijk ik hem aan en geef gas. Hij sluit achter me aan en geeft groot licht. Ik verminder mijn snelheid. Schrik een beetje, het is toch geen undercover skotoe. Of is er iets met mijn auto?

Categorieën
Teksten

Camera(v)angst

Mij zie je eerder achter de camera, dan ervoor. Hoewel ik eerlijk moet bekennen dat ik regelmatig zelfportretten maak, waarbij ik de eerste lijntjes wegvaag door een filtertje ervoor te gooien. Ik zeg zelfportretten. Foto’s die anderen van mij nemen, zijn mislukt nog voor ze genomen worden. Dus kansloos!

Dus als ik die camera in handen heb, hou ik ‘m op een dusdanige hoogte dat mijn ogen niet al teveel loensen, mijn onderkin niet als een tweede gezicht trots prijkt en mijn grijze haren de foto niet zwartwit verkleuren.

Nu overdrijf ik wat, want op zich ben ik best knap. Althans op die foto’s.

Tot ik een keer bij Lucy Lambriex op bezoek was. Zoals altijd bij haar een zaligheid met gezelligheid en veel lekkernijen. Ze liet de woorden “hoofddoek, mobieltje, leuk, fietsen, geweldig, ideetjes en spontaan” vallen.

Hoofdbrekende over de opdracht, wat voor kleding doe ik aan, welk make up gebruik ik en hoe kom ik aan een hoofddoek. De hoofddoek die ik jarenlang heb gedragen, heb ik ergens onvindbaar ver weg verstopt. Simpel omdat ik er toch niets meer mee deed.

Bij Lucy aangekomen, hoopte ik onder de hoofddoekopdracht te komen. Mijn smoesje “Sorry, maar ik kon niet aan een hoofddoek komen en de mijne heb ik verstopt.” werkte niet helemaal. Haar reactie was relaxed. Lukt het niet nu, dan een andere keer. Ik had nog wat kleding mee voor andere opdrachten. Waaronder een Marokkaanse jurk.

Maar aangestoken door haar enthousiasme, openheid, creativiteit en warme overkomen, kreeg ik een ingeving. Ik trok  mijn strapless jurkje uit, met de vraag of er niet zomaar iemand binnenloopt. De kans was er, want ze had bezoek in haar tuinhuisje. Nou ja pech. Dan troffen ze me maar even zo aan. Had er toch een shirtje en kort broekje onder aan. Ik bond het jurkje om mijn hoofd. Lucy had nog een bakje speldjes, die ik gebruikte om te boel bij elkaar te houden.

Ik had een Marokkaanse jurk bij me, die trok ik aan. En met strapless jurkje om mijn hoofd gebonden met mobiel ertussen zijn we aan de slag gegaan. Op richting het Vondelpark.

Ik liet mijn angst om scheel, stom, raar op de foto’s te staan compleet los. Dit overigens geheel te wijten aan Lucy!

Het resultaat is geweldig. Al zeg ik het zelf. Voor elk mislukte foto staat er een prachtige foto waar ik mezelf soms niet in herken. Lucy wakkerde mijn creativiteit aan. Ik werd losser, danste en rende rond. Flirtte met Henk die me op afstand toejuichte en riep dat ik wel zijn type was. Knuffelde bomen en belde vooral met mobiel in mijn hoofddoek, dit was de opdracht.

 

Goed voor nog een fotosessie met Lucy? Absoluut! Ik kan niet wachten tot ze me weer nodig heeft.

 

 

Categorieën
Teksten

Driemaal is scheepsrecht..

Meedogenloos kabaal gevolgd door sterretjes. Ik kon maar net een derde dreun op mijn hoofd ontwijken.

Verlamd kijk ik naar mijn lichaam in het spiegelbeeld van de met vette kindervingertjes bevuilde spiegel. Het leven kijkt me provocerend aan. Een minachtende blik. Alsof het wil zeggen: “Wat dacht je dan? Dat het altijd rozengeur en maneschijn is? Het is even genoeg met de pret.”

Mijn hoofd bloedde inwendig.

De eerste klap had ik niet in de hand. Mijn allerliefste, mijn moeder, werd aan haar hart geopereerd. De krachtigste vrouw in mijn leven. Nadat ze veel te veel bloed had verloren is ze nu godzijdank langzaam aan het aansterken. Ik heb haar beloofd met haar de marathon te lopen van het ziekenhuis naar huis. Ze heeft nu toch een beter hart, dus kan het.

De tweede klap heb ik evenmin in de hand. Mijn broertje en schoonzusje hebben een prachtig “kindje met vraagtekens” gekregen. Ziekte van Hirschsprung. Maar dan in extreme vorm. Er werd door het ziekenhuis zelfs gesproken over hoe verder… qua beëindigen.. qua begrafenis… Ik wil en kan er niet aan denken!
Bovendien, alleen Allah heeft alles in z’n handen.
Zolang het wondertje leeft, zullen er onzekerheden blijven. Voor de ouders een vreselijke en onzekere periode. Dan voel je je machteloos. Waar ik kan, probeer ik er te zijn.

“Ik moet je helaas mededelen dat je contract niet verlengd wordt.” Heel even werd het zwart… en toen sloeg toch de paniek toe. Hoe nu?
Al redelijk gauw kreeg ik weer adem. Alles komt toch altijd op de pootjes terecht! Ik ben er levend bewijs van. First things First.

Terwijl mijn moeder in haar huis rondhuppelt alsof er nooit iets gebeurd is, harira voor ons kookt en mijn dochters een nachtje te logeren heeft, geniet ik van haar kracht.
Haar aanwezigheid houdt ons allen bij elkaar.

De volmaakte planning zou niet compleet zijn als ik niet nog even tussendoor geopereerd word aan een acute blindedarmontsteking.

Ik laat die marathon ook maar even in de vrieskast liggen.

 

Focus ligt nu op mijn eigen praktijk beginnen. Later meer hierover…

 

Categorieën
Gedichten

Het randje

Mijn wil drijft me te leven tegen de grens.
Mijn hart brengt me naar de randen.

Categorieën
Familie Teksten

10 jaar geleden

Na lang tobben, besloot ik toch te gaan. Simpel omdat ik geen mogelijkheid zag op een ander tijdstip zijn grafje te bezoeken.