Categorieën
community manager In gesprek massage netwerken Social media stoelmassage Teksten user support Werkzoekend

Social Media Week Rotterdam (SMWRdam)

Visitekaartje tijdens de Social Media Week
Visitekaartje tijdens de Social Media Week

Van 22 t/m 26 september op de Social Media Week Rotterdam. Een ideale manier om te geven en te ontvangen. Ik geef stoelmassages en kom daardoor in contact met mooie en interessante mensen. Daarnaast woon ik sessies bij en doe ik kennis op.

Waarom stoelmassages

Zoals ik met mijn 15 jaar massage-ervaring masseer, zo manage ik een community. Goed!
Ervaring heb ik sinds 2009 toen ik als hulpverlener bij Fier Fryslân een opener communicatie initieerde. Ik hield een offline community draaiende door teammanagers te motiveren blogposts aan te leveren, teams content en directie nieuws. Dit plaatste ik door op de social media die ik beheerde. We werden online goed zichtbaar en de online community groeide.
Ik stelde voor online hulpverlening aan te bieden aan slachtoffers geweld die ons niet fysiek konden bereiken maar wel via internet. Dit idee is goed ontvangen en opgepakt door de directie. Even later werd de online hulpverlening, waar ik onderdeel van uitmaakte, een feit.

Nu werk ik voor Dander. Als community manager en projectmedewerker. Dit is een erg gaaf én tijdelijk project.

Dus als je iets weet, geef me een seintje: 06-41894111 / fadwakartoubi@gmail.com

Drie doelen van de massage

  1. Het eerste doel is mensen ontspanning te geven. Zo’n dag is toch druk en het vluchtige
    leven zorgt er vaak voor dat mensen niet voldoende ontspannen.
  2. Het tweede doel is zoveel mogelijk mensen laten weten dat ik beschikbaar ben voor
    werk als community manager.
  3. Het derde doel is mensen vragen om tips die kunnen leiden naar werk. Ik nodig uit om
    een koffie met mij te drinken. En als de persoon zelf niet kan, misschien heeft die persoon
    iemand in zijn netwerk die wel met mij een kop koffie wil drinken.
  4. Vooruit, vier doelen:
    Wie me aanneemt als community manager, heeft gelijk ook een masseur in huis!

Zelfs mijn visitekaartje is er helemaal op aangepast. Mijn logo, gegevens en uitnodiging.

 

 

Categorieën
In gesprek netwerken Opgelucht Teksten

“Jij bent anders!”

Diploma 

Ik huppelde die donderdagmiddag stralend met mijn diploma op zak richting het station.
Terwijl ik mijn hoofddoek voor een raamspiegel rechttrok, dwaalden mijn gedachten af naar de woorden van de basisschooldirecteur:
“Het lijkt me beter voor uw dochter dat zij de LHNO (Lager Huishoud en Nijverheids Onderwijs) doet. Zo kan zij straks beter voor haar man en kinderen zorgen!”
Mijn moeders woeste gezicht kon ik me nog goed herinneren. “Geen sprake van. Mijn dochter gaat naar de MAVO/HAVO.”
En nu had ik het toch geflikt om 2 jaar over een 4 jarige opleiding Sociale Dienstverlening te doen.

Ik had nog geen zin om naar huis te gaan. Op het station besloot ik een willekeurige trein te pakken. Dat deed ik vaker. Zo zag ik tenminste iets van mijn land Nederland. Mijn OV-kaart voerde me naar Limburg, Groningen, en allerlei tussenstations. Het lag aan mij of ik zin had om uit te stappen en het dorp of stad te verkennen.

“Wanneer doe je je hoofddoek af?”

Deze trein bracht me naar Amsterdam. Ik liep langs de wallen (nieuwsgierigheid) naar de Bijenkorf. Terwijl ik parfum aan het testen was, bedacht ik me dat ik daar wilde werken. Ik liep naar de klantenservice waar ik vroeg hoe ik kon solliciteren. De dame achter de balie was op dat moment in gesprek met een dame van Personeel die toevallig ook de sollicitatiegesprekken deed. Ze keek me van top tot teen aan, en met een glimlach vroeg ze of ik met haar mee wilde lopen.

Bijenkorf-Amsterdam

Het was een spontaan en erg geslaagd sollicitatiegesprek waar ik totaal niet op voorbereid was. Ik was aangenomen en kon de volgende dag beginnen. Ze sloot af met: “Wanneer doe je je hoofddoek af?” Waarop ik antwoordde met: “Zodra ik thuis ben, gooi ik m’n hoofddoek op de kapstok.”

Mijn eerste werkdag.. ik had me erop verheugd. Ik moest me melden bij Marco. Marco legde me uit wat mijn werkzaamheden zouden worden. Ik maakte kennis met mijn team. Daarna liepen we door het pand. De dag daarna stond ik al op mijn afdeling. Die ochtend werd mijn goedemorgenwens glashard genegeerd door iedereen die er was: Annet, Sander, Carel en William. Die hele week. En de week daarop ook.
Ik weet dat het ongelooflijk klinkt, maar ik verzin het niet.


Goedemorgen?

De derde week was ik het zat. Nadat ik mijn collega’s opnieuw succesloos goedemorgen wenste, zei ik: “Waarom beantwoorden jullie mijn goedemorgen niet? Ik ben jullie collega en begrijp best dat het lastig is te wennen aan een nieuw persoon. Maar het is niet meer dan collegiaal, laat staan menselijk om een persoon terug te groeten. Dus wat is er aan de hand?”
Annet die me het meest van allen vermeed mompelde dat ze genoeg aan haar hoofd had en niet altijd zin had te groeten, sorry en ze zou er rekening mee houden. De volgende dag groette ze inderdaad terug. De dagen daarna begonnen langzaamaan de gesprekken. Korte gesprekjes. Zo vroeg ze me hoe mijn weekend was en hadden we het over het weer en koetjes en kalfjes. De andere collega’s namen haar voorbeeld en kwamen los. Het contact groeide en na een tijd gingen we samen lunchen.

Op een ochtend rende ze op me af en opgewonden vertelde ze me het heugelijke nieuws. Ze had bij de tram twee dames met een hoofddoek aangesproken. Ze spraken gewoon Nederlands terug! Ze vond het erg spannend, maar was opgelucht toen ze ‘gewoon aardig’ bleken te zijn. Dit had ze nooit eerder gedaan..
Ik vond het oprecht tof dat ze dat had gedaan. Alsof ze haar eigen grenzen aan het aftasten was. Ze stond open voor anderen. Ik wist dat het een hele stap voor haar was. En niet voor haar alleen.

“Kan ik u helpen, mevrouw/meneer?” “Mooie broek is dat hè, wilt u ‘m misschien passen?” “Is dit misschien iets voor u?” “Wat vindt u van deze combinatie?” De klanten die ik aansprak, reageerden vrijwel altijd vermijdend. Glimlachten en liepen door. Op die ene dame na: “Ohhhhhhhhhhhhhhhh moet je eens kijken Geer, ze spreekt gewoon Nederlands!!” Ze riep haar man zo luid dat álle andere klanten die in de buurt stonden omkeken.
Die middag liep ik naar mijn leidinggevende Marco en vroeg ik naar bedrijfskleding. Deze krijg je normaal pas als je drie maanden in dienst bent. Maar ik werd niet herkend als medewerker. De meesten liepen angstig weg en sommigen keken naar me alsof ik een aapje in het circus was, in hoopvolle verwachting dat ik wat gekke kunstjes zou doen. Marco, die mijn argumenten aanhoorde, knikte en regelde bedrijfskleding. Ik blij! Want nu hoorde ik erbij. Ik bond de sjaal met de Bijenkorftekens als een haarband om mijn hoofddoek.

 

“Het spijt me!”

Ik vroeg Annet hoe het met haar ging. Ze zag er niet vrolijk uit. Ze keek me aan en zei: “Ik zit ergens mee. Het zit me zo dwars. Ik durf het niet eens te vertellen, maar ik wil het toch doen.

Weet je nog dat ik je in het begin zo negeerde? Ik had totaal geen idee hoe en wie je was. Die eerste paar dagen ben ik bijna elke dag naar de directie gegaan. Ik vond het belachelijk dat er een hoofddoek in de Bijenkorf werkte. Die was slecht voor en paste niet bij het imago van Bijenkorf. En hoe zouden we in vredesnaam met je gaan communiceren?!
De directie zou een oogje in het zeil houden en alle klachten verzamelen. Het spijt me, Fadwa. Jij bent alles wat ik niet dacht dat je zou zijn. En je bent niets van de oordelen die ik over je had. Jij bent anders!! Wil je het me vergeven?
Ik heb vandaag Marco gesproken en ik weet dat je volgende week overgeplaatst wordt naar een andere afdeling. Maar ik wil graag dat je bij ons team blijft.”

Jij bent anders?! Ondanks de goede bedoelingen en intenties blijf ik het zuur vinden. Anders dan wie? Waarom ben ik anders, wat maakt me anders? Ik ben vrouw, net als jij. Ik ben een Nederlander net als jij. “Jij bent anders!” Annet was niet de eerste die dat zei en zeker niet de laatste.

Toch was het goed. Zo’n bekentenis. Vooroordelen ombuigen naar iets positiefs en fouten durfen toe te geven.
Ik omhelsde haar omdat ze een traan liet en zei verder niets.

Na de overplaatsing kwam mijn oude team me dagelijks ophalen voor de lunch en kwamen ze tussendoor steeds even langs. Na vier succesvolle maanden bij de Bijenkorf moest ik stoppen omdat mijn HBO-studie begon. Marco vroeg me of ik alsjeblieft niet nog kon blijven werken, bijvoorbeeld de donderdagavonden en zaterdagen/zondagen. “En anders alleen het weekend? En alleen de zondag? Paar uurtjes dan? Echt niet? Ik wil nog meer Fadwa’s aannemen.
Voordat je kwam, hadden er al 2 dames met hoofddoek bij de Bijenkorf gewerkt. De allereerste, Fatima, was na 2 dagen gestopt. Die kwam gewoon niet meer, zonder afmelden. De tweede, Siham, heeft het 9 dagen volgehouden. Ze kwam bij me om te vertellen dat ze zich niet welkom voelde en dat ze wilde stoppen.”
Het zou me niet lukken, daar ik de duale HBO ging met 32u werken en 1 dag in de week studie.
We hadden een mooi afscheidsetentje met een hoog ‘Het-waren-twee-fantastische-dagen-gehalte’.

 

“Ze noemen me Fadwa?”

Drie maanden nadat ik weg was bij de Bijenkorf, bezocht ik mijn ex-collega’s. Daarna ging ik shoppen.

Op de afdeling lingerie, waar ik eerder ook heb gestaan, stond Ouafa. “Het is hier erg leuk werken. Alleen vreemd dat sommige collega’s me Fadwa noemen en vragen hoe het met me gaat.”
Waarop ik antwoordde: “Fadwa heeft hier ook gewerkt.. maar zij was anders!”

 

 

Categorieën
community manager netwerken Opgelucht Social media user support Werkzoekend

Samenvatting op LinkedIn

Fadwa Kartoubi
Fadwa Kartoubi

Afslag ’15 jaar hulpverlening en 2 jaar verkoopster’ genomen om de juiste bestemming te bereiken: Community management.

Ik ben er bijna..

Een communicatief sterke, creatieve en zelfverzekerde vrouw die waarde hecht aan een open, eerlijke en persoonlijke werkrelatie, dat ben ik.
Mijn hart ligt bij social media, bloggen, bruggen bouwen, ondersteuning bieden en mogelijkheden creëren.

Ondanks mijn opgedane ervaring ben ik van mening dat ik nooit uitgeleerd ben. Bij @FierFryslan ben ik naast allround hulpverlener social media community manager geweest, al had het toen nog niet deze naam. Ik nam het initiatief voor een opener communicatie met de buitenwereld. Zo waren we een voorbeeld voor andere organisaties. Dit opende voor Fier de weg naar online hulpverlening.
Als topverkoper won ik bij Hans Anders samen met mijn collega 9 van de 10 prijzen (waaronder de hoofdprijs) omdat we landelijk steeds de beste verkoopresultaten behaalden.
Door middel van een #zelfstudie verbeter ik mijn vaardigheden op het gebied van community management en marketing.
Deze zelfstudie in combinatie met mijn achtergrond als hulpverlener, zelfbenoemde community manager en topverkoper maken dat ik een enorme aanwinst zal zijn als community manager voor een team dat staat te popelen om een toffe, eerlijke en down-to-earth collega. 

Ik plaats verder geen zijig verhaal over hoe goed ik wel niet ben, of hoe mijn collega’s en cliënten mij hebben ervaren. Dit laat ik liever aan jou over om te oordelen. Daarom nodig ik je uit om nader kennis met elkaar te maken met een kop koffie, wellicht kunnen we iets voor elkaar betekenen.

Woorden die bij me passen:
✔Sociaal, servicegericht en communicatief vaardig.
✔Overtuigend en heel geduldig.
✔Leergierige creatieve en zeer flexibele teamspeler.
✔Ondernemend, ambitieus met veel doorzettingsvermogen.
✔Generalist met een gezonde dosis enthousiasme en energie.
✔Harde werker met leidinggevende kwaliteiten.

Categorieën
community manager hoofdprijs netwerken user support Werkzoekend

Dank je, Hans Anders!

Het is juni 2013 als ik enthousiast te horen krijg dat we weer een winkelprijs kunnen winnen. IMG_5425
Intussen had ik in de afgelopen twee jaren dat ik daar werkte een goed en sterk klantencontact opgebouwd. Klanten uit andere filialen kwamen naar ons filiaal omdat ze daar door ons geholpen wilden worden. Mijn collega en ik sleepten 9 van de 10 winkelprijzen binnen. Elke keer richtte de prijs zich op een ander detail. Zo ging het de ene keer om de beste resultaten ‘verkoop merkmonturen’, de andere keer om ‘extra dunne glazen’, enzovoorts.

Die juni konden we de hoofdprijs winnen. Een 3 dagen arrangement bij Hotel Mozaic voor 2 personen. Inclusief ontbijt, 3 gangendiner en een heerlijke beautybehandeling naar keuze bij Soaptreatmentstore. IMG_5420

Woensdag 20 augustus kwamen we aan in het hotel. Onderweg voelde het nog een beetje als ‘logeren in het schuurtje in je achtertuin’.. maar dat gevoel was al snel over toen de gastvrouw ons vertelde dat we gratis een kamer-upgrade kregen. Een mooie ruime kamer met uitzicht over de straten van Den Haag met groot bad en producten van Rituals.
Rond 19u kwamen we uitgehongerd aan bij het Heden. Hier hebben we genoten van een verrassings-driegangenmenu. De avond vulden we met fijn gezelschap en een nachtelijke wandeling door de binnenstad van Den Haag. IMG_5505

Donderdag de dag gestart met een goed ontbijt in het hotel. Later koffie bij Bikes and Coffee, waar we een vriend tegen kwamen die we random op de gekste plekken tegenkomen. Al slenterend de middag in richting onze lunch bij de broer van Paul.

Die middag bezochten Panorama Mesdag. Bijzondere ervaring. Panorama Mesdag is een cilindervormig schilderij van ongeveer 14 meter hoog en met een omtrek van 120 meter. Het schilderij, dat een van de oudste 19e-eeuwse panorama’s in de wereld is, is een vergezicht op de Noordzee, de duinen, Den Haag en Scheveningen. Het is in 1881 geschilderd door Hendrik Willem Mesdag. IMG_5470

In de avond heerlijk gegeten bij Tri Tunggal op de Noordeinde. Echt een aanrader voor een ieder die van Indonesisch eten houdt.
Later weer de avond doorgebracht met erg fijn gezelschap en opnieuw de nachtelijke wandeling terug naar het hotel.

De vrijdag bezochten we het Gevangenpoort. Wat waren de straffen vroeger gruwelijk zeg.

Juli 2013 wonnen mijn collega en ik deze prijs omdat we landelijk gezien de beste verkoopresultatenIMG_5488 hadden behaald. Een paar dagen na het behalen van de hoofdprijs kreeg ik te horen dat er helaas weer bezuinigd moest worden, en dat daarom mijn contract niet verlengd kon worden.

Helaas is het niet anders. Desondanks wil ik Hans Anders een dikke DANKJEWEL geven voor de hoofdprijs. Ik heb genoten!

 

Categorieën
community manager massage netwerken Social media stoelmassage Teksten user support Werkzoekend

Het afgelopen jaar, een korte terugblik.

Ik weet nu nog beter wat ik wil. Community manager, social media manager en/of user support, iets wat ik al lang doe en waar ik goed in ben.  (zie hier mijn LinkedIn)

Gisteren, 22 augustus, de dag dat ik precies een jaar geleden werkloos werd.
Een korte terugblik op het afgelopen jaar.

Kort nadat ik te horen kreeg dat mijn contract niet werd verlengd, ben ik al een malle gaan solliciteren. Dit deed ik vooral online. Alle vacatures afstruinen op zoek naar iets leuks en interessants. Wat ik wilde, maakte me weinig uit. Als ik maar kon werken.
Ik bezocht alle uitzendbureaus in eigen stad en de omringende steden. Een periode gepaard met onzekerheid.
Mijn onzekerheid had vooral te maken met het feit dat ik niet wist wat ik nu precies wilde.

Na een paar maanden werd me duidelijk dat mijn aanpak verkeerd was.
Ik schreef een blog en kort daarna nog eentje, maakte gebruik van mijn netwerk via twitter en FB. In één keer kwam ik in een grote bulk terecht en moest ik voor mezelf alle informatie trechteren.

dream_big_work_hard_have_faith

Afgelopen weken ben ik druk bezig geweest mezelf om te scholen #zelfstudie. Ik heb mijn netwerk om advies en tips gevraagd, wat ik het beste kan doen om mezelf het vak aan te leren. Boekentips  en ander advies volgden.
Heerlijk, ik krijg hier enorm veel energie van. Alle ontwikkelingen, ontdekkingen en bevestigingen.

Robert van Yune bleek bereid me de mogelijkheid te bieden me in de praktijk verder te ontwikkelen. Geweldig!

Ik ben aanwezig bij de Social Media Week Rotterdam. In de pauzes sta ik klaar met mijn massagesstoel. Let’s meet!