Meedogenloos kabaal gevolgd door sterretjes. Ik kon maar net een derde dreun op mijn hoofd ontwijken.

Verlamd kijk ik naar mijn lichaam in het spiegelbeeld van de met vette kindervingertjes bevuilde spiegel. Het leven kijkt me provocerend aan. Een minachtende blik. Alsof het wil zeggen: “Wat dacht je dan? Dat het altijd rozengeur en maneschijn is? Het is even genoeg met de pret.”

Mijn hoofd bloedde inwendig.

De eerste klap had ik niet in de hand. Mijn allerliefste, mijn moeder, werd aan haar hart geopereerd. De krachtigste vrouw in mijn leven. Nadat ze veel te veel bloed had verloren is ze nu godzijdank langzaam aan het aansterken. Ik heb haar beloofd met haar de marathon te lopen van het ziekenhuis naar huis. Ze heeft nu toch een beter hart, dus kan het.

De tweede klap heb ik evenmin in de hand. Mijn broertje en schoonzusje hebben een prachtig “kindje met vraagtekens” gekregen. Ziekte van Hirschsprung. Maar dan in extreme vorm. Er werd door het ziekenhuis zelfs gesproken over hoe verder… qua beëindigen.. qua begrafenis… Ik wil en kan er niet aan denken!
Bovendien, alleen Allah heeft alles in z’n handen.
Zolang het wondertje leeft, zullen er onzekerheden blijven. Voor de ouders een vreselijke en onzekere periode. Dan voel je je machteloos. Waar ik kan, probeer ik er te zijn.

“Ik moet je helaas mededelen dat je contract niet verlengd wordt.” Heel even werd het zwart… en toen sloeg toch de paniek toe. Hoe nu?
Al redelijk gauw kreeg ik weer adem. Alles komt toch altijd op de pootjes terecht! Ik ben er levend bewijs van. First things First.

Terwijl mijn moeder in haar huis rondhuppelt alsof er nooit iets gebeurd is, harira voor ons kookt en mijn dochters een nachtje te logeren heeft, geniet ik van haar kracht.
Haar aanwezigheid houdt ons allen bij elkaar.

De volmaakte planning zou niet compleet zijn als ik niet nog even tussendoor geopereerd word aan een acute blindedarmontsteking.

Ik laat die marathon ook maar even in de vrieskast liggen.

 

Focus ligt nu op mijn eigen praktijk beginnen. Later meer hierover…

 

 

3 reacties

  1. Jet 5 augustus 2013 om 22:34

    A Perfect Storm hè? Wat heb je het weer mooi verwoord, jij prachtige en krachtige vrouw! X

     
  2. madbello 6 augustus 2013 om 09:43

    Pfff, je kan maar beter al die tegenslagen achter de rug hebben gehad, dan kan je statistisch gezien alleenmaar naar een super hoogtepunt in je leven gaan 😉

     
  3. Wim 6 augustus 2013 om 11:15

    Mooi verhaal meid. Je hebt het ff zwaar voor je kiezen gehad in korte tijd. Maar je bent een sterke persoonlijkheid die ook hier weer uit zal komen.

     

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *