Zo’n dikke anderhalf jaar geleden was het dan zover. Hij ging eraf.

Het begon zo’n 12 jaar geleden. We liepen weer weg uit het MIC waar m’n ex zich had bekeerd en de laatste lessen volgde. Die waren meer voor mij, althans dat voelde zo, dan voor hem. M’n geweten ging knagen, als hij bekeert, kan ik niet achterblijven. Bovendien het is een prachtig symbool van liefde voor Allah.
Buiten vertelde ik dat ik hem ging dragen. De Hoofddoek.

Vol trots heb ik hem gedragen. M’n hart opende zich voor mooie dingen, en m’n oren sloten zich voor slechte geluiden. Mensen konden niet om me heen, ik stond daar. Love me or leave me. En het werd vaak positief beantwoord.

Veelal met: “Maar jij bent anders!” Hier had ik een hekel aan. Wat maakt me anders dan de rest? Dat ik de taal spreek? Ik liet het allemaal van m’n rug, over m’n toen nog kleinere kont afglijden.

Jaren later… M’n overtuiging stond nog overeind! Als een huis. Tot het in één klap inzakte.
Het was niet meer mijn keuze. Ik was er kwaad om geweest. De gebeurtenis staat nog helder op m’n netvlies gebrand.

Ik mocht kiezen. Maar voor mij bestond er geen keuze. De (in mijn geval, religieuze) mens is immers gemaakt voor het paradox. De mens moet vliegen, proeven, ruiken.. anders ben je geen mens, maar een machine. De mens mag falen, het verboden begeren. Om weer terug te komen met: “Je had gelijk, het was een foute keuze.”

Terug naar m’n hoofddoek. Míjn liefde voor het stukje stof keerde ons de rug toe. Ik voelde me steeds meer gevangen. Niet omdat anderen – anderen waren de niet-moslims cq twitteraars, die me liever zonder dan mét zagen – dat zo graag wilden. Ik voelde me klem, m’n brein stuiterde, m’n lichaam werd opstandig, m’n haar werd wild. Ik brandde, gloeide van verlangen de wind te voelen.

Het stukje stof dat strak om mijn hoofd zat, maakte zich steeds losser, en de eerste lokken verschenen. Daarmee ook mijn twijfel, schuldgevoel, onderzekerheid en zo meer.
Richting Amsterdam waaide het doek voor het eerst van m’n hoofd. Eerst voorzichtig bij vrienden thuis, daarna met een groep vrienden bij een café. De groep vrienden negeerden me totaal, want.. ik werd niet herkend. Behalve eentje, en toen volgde de rest.

Om me heen vielen er steeds meer “vrienden” weg, mensen keken de andere kant op. Ik was een slechte vrouw, nu ik koos zonder hoofddoek door het leven te gaan. Een vrouw zei nog, “het is een fase, laat het kort zijn”. Een andere zei: “Jammer, jammer voor jou.” Weer een ander zei: “What have you done?! I’m gonna kill you”

Later ook andere geluiden als… “Dapper van je!” “Ik wou dat ik het durfde.” en “Ik heb hem nu alleen tijdens m’n werk af, maar m’n familie weet het niet.”

De innerlijke strijd is er eentje die ik altijd zal blijven voeren. Ben ervoor in de wieg gelegd. Ben er ook steeds beter in, ik klap inmiddels net zo hard terug. Aan de andere kant, ik voel me vrijer als ooit tevoren.

Dat kan niemand me afnemen.

 

6 reacties

  1. GU 7 januari 2012 om 07:30

    <3

     
  2. Makbouli 7 januari 2012 om 10:08

    Mooi!!!

     
  3. @HuubVaasen 7 januari 2012 om 10:40

    Leef het leven!

     
  4. vandraeckensteijn 7 januari 2012 om 10:42

    Ontroerend mooi. En het levende bewijs dat er naast zwart en wit ook nog grijs is. En een heleboel andere, prachtige kleuren. Jij hebt als geen ander alle aspecten van het dragen van een hoofddoek belicht. In mijn ogen heb je dan recht van spreken. Je maakt je keuzes. Mensen, pro of contra, die daar moeite mee hebben, worden gedreven door angst. Jij aanvaardt de angst, maar laat je er niet door leiden. Daarvoor heb ik diep respect. Jij bent niet je hoofddoek. Jij bent niet de hoofddoekloze. Jij bent Fadwa. Het meisje op wiens brains ik val. (nah en ook stiekem toch ook wel heel gecharmeerd van je smoeltje he). Maar bottom line: je bent een mens. Met emoties, angsten, wensen, verlangens. Je leeft maar één keer. En als overtuigd atheïst zeg ik je: iedereen die het hart op dezelfde plaats heeft zitten als jij, hoeft niet te vrezen voor welke god dan ook. Dan ken ik nog wel een paar gelovigen die zich ECHT zorgen moeten maken.

    Fadwa… leef je eigen leven, maak je keuzes, maak je fouten en doe waar je goed in bent: gewoon dat geweldig fijne MENS zijn.

    xxx
    Jan

    @draeckensteijn

     
  5. madbello 7 januari 2012 om 15:59

    Mooi en heftig wat je ervaren hebt en hoe je het onder woorden kan brengen. #respect 😉

     
  6. Grandma62 20 januari 2012 om 00:45

    We zijn allemaal mensen, en is het niet dat waar alles om draait. Die genen die dat niet in zien, daar heb ik medelijden meen. Respect voor je blog. Oh ja en ook voor je tweets, die ik al langer volg.

     

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *