handjeIn zijn handafdrukje een hartje op z’n kant. En als je het handje naar links kantelt, staat er Allah. Iedereen die Arabisch kan lezen, gaf toe dat ik niet aan het ijlen was.
Hij zou op dit moment precies 8 jaar geworden zijn. Maar dat is niet.
Het laatste half jaar is er geen dag voorbij gegaan dat ik niet aan hem gedacht. Dit is anders geweest, zelfs dat ik op 3 november gebeld werd door een vriend die me een hart onder de riem stak, en dat ik hem vroeg: “Dankje, maar waarvoor eigenlijk?”

Sommige stelletjes overleven zo’n klap. Sommige verstaan elkaars taal niet meer. Wij wilden er graag in geloven. Maar dat is niet.

Het voelt als een sterke stroming waar ik tegen in probeer te zwemmen. Terwijl ik wéét dat ik dat niet moet doen.

Ik heb twee grote lichtpunten in mijn leven, en nog meer kleinere met een waas bemanteld.
Maar ik zoek hartstochtelijk naar meer licht.

Gelukkig ben ik diep van binnen een positief mens, en probeer ik te drijven in plaats van tegenin zwemmen.

Ik zoek, en ik zal vinden.. wat het ook is. Dat vertrouwen heb ik!

 

4 reacties

  1. madbello 3 november 2010 om 08:18

    Echt spraakloos en moeilijk om dit elke jaar te mogen mee maken.
    Heel veel sterkte, wijsheid en hoe cru het ook mogen klinken, hoe dan ook een boodschap direct van uit het licht die je altijd met je mee zal dragen en bij je zal zijn.

     
  2. Emma 3 november 2010 om 17:08

    Ik omarm je, zo wijd als ik mijn armen kan houden. Jij ontzettende lieverd. Xxx!!

     
  3. John 3 november 2010 om 17:24

    Ik hoop dat Allah de waas die over de kleinere lichtjes hangt enigszins kan vervagen. Maar Allah kan alles laten gebeuren en ik heb daar vertrouwen in. Tot die tijd….het ga je goed meid…..

     
  4. nandekootker 3 november 2010 om 17:30

    sterkte….. wat mooi dat je een handafdrukje hebt!
    liefs, Nande

     

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *