Nu met vlagen… komt m’n kleintje voorbij waaien. Heel af en toe laat mijn gevoel het toe.

Het weggestopte verdriet mag eruit, maar ik ben er niet zo goed in.
Mijn jongste is via school aangemeld bij Boekenpret. Ze mag dan zelf een boek uitzoeken, die ik of haar vader mag voorlezen. De tweede keer was ik erbij. Ik observeerde hoe m’n meid uit haar klas kwam huppelen, niet zoals alle kinderen rondom te tafel liep te treuzelen. Ze liep naar de tafel, pakte een boek, gaf me een kus, en huppelde weer haar klas in.
Vanavond mocht ik het boekje voorlezen: “Bedje in de wolken” van Birgit Vandermeilen en Iris Boter. Het begon leuk, ik las spannend voor.. Joep zou een broertje of zusje krijgen, zijn moeders buik die steeds groter werd. Uiteindelijk werd zijn zusje te vroeg geboren.
Terwijl ik het boekje voorlas, stroomden er dikke tranen over mn wangen. Het zusje van Joep was heel ziek, ze zou het niet overleven.
Mijn meiden vonden het verhaal leuk en ik probeerde me te vermannen, corrigeerde mn piepstem en las verder. Ik moest door m’n tranen heen glimlachen om hun verbaasde gezichtjes toen ze me zagen snotteren. “Mama, het is maar verhaaltje” troostte m’n jongste me. En de oudste zei geruststellend “Het is niet echt hoor mam, niet huilen”
Het boek leek alle weggestopte gevoelens omhoog te halen, want het lukte me niet om te stoppen. “Mam, kijk, het meisje is al dood, nu hoef je niet meer verdrietig te zijn”… “Lieverds, jullie hebben gelijk, maar mam moest even aan Zinedine denken” … “Maar dit gaat toch niet over Zinedine?”
Ik heb ze tegen me aangedrukt, het verhaal met wat gepiep en tranen voortgezet.. maar ik heb me ook voorgenomen het verhaal nogmaals te lezen.. in alle stilte .. als ik alleen ben!
 

9 reacties

  1. wickedmind 19 oktober 2010 om 04:47

    *traan*

     
  2. Wilco 19 oktober 2010 om 05:06

    Ontroerend en boos makend…

     
  3. Geertje 19 oktober 2010 om 07:33

    Sluit me aan bij Wilco.
    Sterkte…

     
  4. Miranda 19 oktober 2010 om 07:35

    Heftig om te lezen. Sterkte. Dikke kus!

     
  5. Fia 19 oktober 2010 om 07:40

    Lieve schat, wát een prachtig ontroerend verhaal, én wat schrijf je mooi!!! Zó lief om dat te durven delen met mij, ons, dat is kracht…..
    Mooie Zinedine, kan niét anders dan één prachtige jongen zijn, je moeder is een fantastische vrouw. Ben blij dat ik ze mag kennen.
    Liefs Fia

     
  6. Herre 19 oktober 2010 om 09:29

    Hoe een verschrikkelijke geschiedenis mooi verhaald wordt.

     
  7. iwildeboer 19 oktober 2010 om 10:51

    *slik* Heel mooi!

     
  8. Ronald 19 oktober 2010 om 14:01

    *SNIK* Meid dit is het ergste wat een gezin kan overkomen. Ik heb afgelopen jaar ook zoiets meegemaakt met mijn buren kippenvel als ik dit lees en er weer aan denk.

     
  9. stout 27 oktober 2010 om 13:28

    wat een verdriet….
    dikke traan

     

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *