En toen was het zover. De liefde van m’n leven was inmiddels een jaar moslim. Tijd voor mij om mezelf als voorbeeldige moslima te gedragen. De wilde haren moesten maar eens opgeborgen worden. We liepen richting het CS Den Haag en ik besloot het hem te vertellen: “Ik wil hoofddoek gaan dragen.” Hij beantwoordde wat ik zei met een kus.


Het was mijn keuze en ik was er trots op. Had argumenten genoeg om mn familie te overtuigen. Mn moeder volgde, daarna mn zusje. Zelfs mn tantes in Marokko gingen zich sluieren. M’n oma (in Marokko) was de enige die het niet zag zitten: “Haal die lap stof van je kop, troela!! Je bent nog veel te jong hiervoor.”


Ze had gelijk. Na 9 jaar kom ik daar achter. Mn omaatje heeft altijd gelijk. Zelfs als ze geen gelijk heeft, heeft ze gelijk! M’n lieve omaatje is inmiddels alweer 7 jaar geleden overleden.

Het is een intense worsteling. Nee.. niet omdat Wilders zo graag van de kopvod af wil. Voor hem hou ik hem juist op. Niet omdat een deel van de maatschappij verwacht. Die kan m’n rug op. Het is een innerlijk gevecht die diep in mij woelt. Een eenzame strijd die alleen ik kan voeren.


Een paar jaar geleden moest mn jongste zusje noodgedwongen uit huis. Het ging niet meer. Er was teveel onbegrip en ze had iets wat later PTSS bleek te zijn. Omdat het bij de opvang niet meer ging, was er geen mogelijkheid meer dan bij ons te komen. Dit heeft bij mij zoveel naar boven gebracht. Ze is in totaal driekwart jaar bij ons gebleven. De jaren erna waren met ups en diepe downs. Het afgelopen jaar besloot ik hier een einde aan te maken. Aan de ups en downs.


Ik kreeg een nieuwe baan in Leeuwarden. En het ging erg goed. Beter dan ooit. Maar ook dit was tijdelijk. Ik ging steeds meer inzien dat mijn interpretatie van religie me weinig vrijheden gaf. Vrijheden waar ik naar hunkerde. Ik wilde weg.. gaan en staan waar ik wilde.. ik wilde alleen reizen. Ik wilde uit.. eigenlijk alles doen wat ik als opstandig puber gemist had!


Steeds meer leerde en kon ik buiten m’n zelfopgelegde en mn referentiekaders denken. Het voelde enerzijds verademend, anderszijds verstikkend. Hoe kan ik dingen verantwoorden.. richting mn Allah, huwelijk, familie.. Ik was inmiddels wie ik ben.. een sterke vrouw met eigen mening.. niet omver te slaan.. kom niet aan m’n hoofddoek.. haast ontastbaar. Wilders kon zich een end rechtsrukken. Ik had er maling aan. Ik had maling aan veel. Sterker nog, ik heb nooit problemen of hinder ondervonden aan het dragen van m’n hoofddoek.


Toen ik in 2001 bij de Bijenkorf A’dam solliciteerde, werd ik aangenomen en was ik de eerste vrouw met hoofddoek die bleef (de 2 voor mij waren binnen een paar dagen weggepest). Die zich niet liet kleineren door klanten en collega’s. Men is me gaan respecteren en collega’s en m’n directe leidinggevende wilden niet dat ik wegging. Overal waar ik kwam, kwam er een vrouw binnen en geen hoofddoek. Zelfs in Friesland, waar ik bij gezinnen thuis kwam, lieten gezinnen me binnen, lieten ze toe tot hun diepste huiselijke kwesties.


Toch.. Toch wilde ik die wind door mn haren voelen. Toch wilde ik m’n wilde haren weer terug. M’n zelfonderdrukte wilde haren. Toch wilde ik met m’n meiden het zwembad in kunnen duiken. Ik wilde me niet druk hoeven te maken dat een buurman me hoofddoekloos in de achtertuin zou zien. Niet meer 24/7 rekening hoeven te houden met anderen die m’n haar zouden zien.


Stap voor stap is het losmaken begonnen. Eerst m’n eigen losmaken. En daar zit ik nog zwaar middenin.



Voor menig buitenstaander is dit een onbegrijpelijk proces. Wat ik weer snap. Het losmaken van het diepingewortelde angst voor bestraffing als je niet doet wat je Schepper van je verlangt. Alleen iemand die ook gelooft, zou het kunnen begrijpen, en zelfs dán zou diegeen mijn keuzes moeilijk begrijpen. Het maakt eigenlijk ook niet echt uit. Als IK er maar uitkom. Want … m’n omaatje had gelijk!


Ja.. ze had gelijk..

 

10 reacties

  1. tjemig 14 mei 2010 om 01:17

    door het volgen van JOUW eigen weg en worsteling ben je waarlijk een sterke vrouw, je uitstraling staat daar symbool voor. geen kledingstuk kan daar aan bijdragen of iets aan afdoen. petje af voor dit sterke stukje

    groetjes @appelejan

     
  2. Menno 14 mei 2010 om 02:48

    Goed bezig Fad!! goed bezig..

    Menno

     
  3. Berend Quest 14 mei 2010 om 06:19

    Beste A.

    Respect!
    Worstelingen horen bij het leven, durven worstelen is durven leven.
    Worstel je een hoofddoek op, worstel je een hoofddoek af.
    Worstel, verwonder je en groei.
    Als het meezit is de oogst geluk en bewondering.

    Kus,
    Arno

     
  4. hondaluza 14 mei 2010 om 06:47

    Prachtig hoe je je worsteling beschrijft, En inderdaad, de angst voor de bestraffing van ‘De Schepper’, heet die Allah of God, kan vreselijk zijn. Van mijn kant was het de RK God, die mij als 12 jarige al levensangst inboezemde vanwege de zondevlekken, grote en kleine zwarte stippen die verschijnen in je lichaam (vlgs boekje) na ‘zondigen’. Het voelde als een groeiend kankergezwel.. Gelukkig had ik al in mijn puberteit de kans om me los te maken, met dank aan een internaat met tè strenge en onrechtvaardige nonnen. Als ‘de vijand van jezelf’ er aardiger uitziet, is de strijd moeilijker. Sterkte ermee, ik wil je weer graag volgen op Twitter 🙂

     
  5. Yvonne Heslinga 14 mei 2010 om 07:02

    Respect voor een Dame die een eigen gekozen weg wandelt.

     
  6. mirjam 14 mei 2010 om 09:56

    hoi ‘wereldvrouw’ wat heb je het mooi verwoord de innerlijke strijd van wel of niet.
    Opzienbarend hoe verschillend mensen het geloof ervaren mijn mening is: geloven doe je uit je hart zonder voorwerpen of voorschriften of andere rare regels, iedereen is naakt geboren en puur. succes met je keuzes van het leven groetjes @zuster007

     
  7. niwe_4 14 mei 2010 om 12:33

    Ik geloof niet in een straffende God. Wees jezelf en voel je vrij. Respect! Ni-nua

     
  8. *eSThER* 18 mei 2010 om 09:48

    Ook van mij een respect! Ik heb je nog maar één keer mogen ontmoeten, maar vond je meteen een mooie, sterke vrouw. Ik wens je veel wijsheid en sterkte met je worsteling. Je gaat eruit komen.

     
  9. Aisha 18 mei 2010 om 18:22

    Je schrijft heel erg mooi, in ik begrijp jouw strijd. Uiteindelijk is het ook jouw leven waar het overgaat,….en daar beslis jij over.

    xxx

    Aisha

     
  10. suske 12 juni 2010 om 06:35

    bij veel godsdiensten draait het om uiterlijke vertoningen, sluiers,hoeden, lange rokken.
    Niet te vergeten sociale verplichtingen zoals doop, besnijdenis, goede werken, bijwonen bepaalde diensten enz.
    In feite gaat het daar allemaal niet om.
    Wel het feit dat je gelooft en hoe je je dat geloof uitdraagt naar de anderen is van tel.
    De rest is inhoudloos en van geen nut.

     

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *